Pjes gratis gratis sex leeuwarden

pjes gratis gratis sex leeuwarden

Het van een kunstschilder uit Frankrijk geleende boekje Postkantoor van Charles Bukowski had ze nooit geretourneerd, hoorde hij. Frank wist dat hij toch geen enkele kans maakte als huwelijkskanidaat. Het wachten was op het overlijden van zijn vader die de grootste fotoverzameling van het land had, die hij onmiddellijk bij Sothesby onder de hamer zou brengen.

Hij schat de opbrengst op een anderhalf miljoen. Na successiebelasting en het aan deel van de veilinghouder zal er minder dan de helft over blijven. Genoeg voor een bescheiden rijtjeswoning in Zaandam in een volks buurt en een trein abonnement eerste klas. Frank Forrest heeft alles in huis voor het geval dat. Een schoenendoos vol barbituraten, scheer mes sen, een strop en een op zijn maat gemaakte met de hand beschilderd doodskist. De parafernalia van een patheet naar goed negentiende eeuwse romantiek.

In het ergste geval als niets lukt gaat hij gewoon aan het gas, net zoals zijn vader in een mislukte zelfmoordpoging ondernam, want waarvoor heeft een mens anders een aardgasaansluiting? Zelf koken doet hij niet. De afwas van maanden lang staat aan elkaar te rotten in de granieten wasbak. En als hij toch zelfmoord gaat plegen dan doet hij het nog dit jaar want volgend jaar is de gasprijs alweer tien cent de kuub meer en dat kan hij van zijn schamele inkomsten niet op brengen, zegt hij met een morbide grijns.

Het is tegenstrijdig met het feit dat hij als toekomstige zelfmoordenaar niet postuum een rekening zal kun nen vol doen. Het urenlang bellen van nul zes lijnen is er ook niet meer bij. Zijn telefoon is afgesne den toen bleek dat hij de rekening van meer dan tienduizend gulden nooit zou kunnen betalen.

Hij zit in de schuldsanering. Zelfmoord is nog steeds een goed alternatief voor wie als auteur geen uit komst meer ziet, denkt hij en deelt dat hardop mee.

Het zoveelste cliché deze middag. Suicide door middel van slaapmiddelen is een prima glijmiddel om langs lijnen van geleidelijkheid uit het leven te stappen, vindt hij.

Nee, hij laat niemand achter die iets om hem geeft. Zelfs geen aanloopkat of Heilssoldaat. De bakker en de melkboer komen al lang niet meer aan de deur. Zijn bestedings pa troon is te weinig lonend voor een kleine zelfstandige die een wagen uit de middenklasse wil rijden. Je merkt er niks van als je maar genoeg slikt; geen pijn, geen lijden, geen dramatisch afscheid, geen gerochel of gekreun.

Je glijdt gewoon weg in een diepe slaap. De vorige keer is het faliekant mislukt, dat wel. Ze vonden me net op tijd, zeiden ze, maar voor mij was het de verkeerde man op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats, die toen langs kwam. De brenger van de slechte boodschap is bij niemand populair.

Ik had per ongeluk de buiten deur open laten staan. De buurman vond mij en verwachtte dat ik hem dankbaar zou zijn, maar ik heb hem de zaal van het ziekenhuis uitgevloekt en weg gescholden. Ik was klaar voor de man met de zeis. Ik lag daar met een dozijn infusen in mijn vel geprikt, die aan slangen vast zaten waaraan in plaats van bloed in de zakken een fysiologiese zout oplossing zat omdat ik tegen bloedtransfusies ben en weer an dere zakken met medicijnen als tranquillizers in vloeibare toe stand aan verrijdbare kapstokken hingen, ik werd vol gepompt, dat is ook geen lolletje, ik voelde mij langzaam vol chemicaliën lopen, steeds giftiger werd ik.

Er daalde een grote boosheid in mij neer. Toen is er een grote, boze neger in mij neer gedaald. Net als bij Lucebert, maar die bleef lach en vanwege alle subsidies. Ik was een soort proefkonijn voor de farmaceutische industrie als fonds patiënt, dat komt er van als je in het ziekenfonds zit, dan telt alleen andermans belang, hebben ze me later verteld, dan kun je nog beter dood zijn, want elke keer als je je om draait of een scheet laat schiet er weer een infuus uit en lig je weer te bloeden omwille van de medische stand en het grootkapitaal.

Ik leek gotdome wel een vergiet met al die gaten in mijn huid! Doktoren zijn gesubli meerde sadisten om over de verpleegsters maar te zwijgen, dat zijn alle maal potten en de verple gers poepstampers, die er plezier in hebben je geslachtsdelen en anus schoon te schrobben met een harde borstel, het liefst een staalborstel en als je niet uitkijkt drukken ze tersluiks nog een duim in je anus om te kijken hoe je reageert!

Medisch onderzoek je noemen ze dat als ze je pros taat raken. Recht in de geurige paarsbruine, vochtige roos. Even gaatje prostaatje, meneer! En daar gaattie nog een keer! En wie protesteert wordt aan zijn bed vast gebonden of onder het spanlaken gelegd net als mijn ex- ver loofde Nel Snel. Gillend werd ze afgevoerd naar Vogelenzang waar mijn goede vriend Kees Bregge wipper en mijn broer Bob ook net waren opgenomen.

Goed gezelschap kent geen tijd. Mijn zuster is er ook rijp voor, die heeft elke band met de realiteit verbroken. Hij praat aan een stuk door. Zijn gruwelijke bestaan lijkt steeds meer in de loop van het gesprek op het scenario van een horrorfilm. The chain saw murders. Frank zaagt maar door. Hij is niet te benijden. Ik moet wel eerlijk zijn: Het is bijna ondraaglijk, dat wel. Sex is mis schien een voorwaarde om geestelijk gezond te blijven, maar daar kun je zelf nog een oplossing voor zoeken als je geen partner kunt vin den.

Je hebt niet voor niets vijf vingers aan elke hand, de handjive, van trekkensstein of je rost een dildo er anaal in, hangt tepelklemmen aan je gevoelige uiteinden, gespt een cokring om, trekt dameslingerie aan, stopt siliconenvullingen in de van je vrouw geleende bustehouder, scheert je hele lijf glad en gaat de baan op, een echte man zoeken, een wakkere spuitgast om het helse vuur in je te blussen, maar niet kunnen schrijven, dat is veel erger dan eenzaamheid of gebrek aan sex.

Het is de hel. Een oplossing voor zijn niet te benijden positie lijkt voorlopig nog niet voorhanden. Hij is nooit ter plaatse aan gekomen.

Hij was tot de ultieme slot conclusie gekomen dat hij hele maal geen talent had. Voor de zekerheid midden op de oceaan en midden in de nacht. Terug zwemmen was onmogelijk. Naar de haaien, letterlijk…deden maar meer beeldende kunstenaars en auteurs dat, daar zijn er sowieso veel te veel van. Al die halve zolen in beeldend kunstenaarsland imiteren Dali, maar halen nooit dat nivo.

Ik ontmoette in Alkmaar laatst op straat een Dali epigonerende schilder. Een vriendelijke jongen met een bek vol rotte tanden.

Dat komt er van. Die mogelijkheid om overboord te springen heb ik ook zo nu en dan overwogen, maar ik kan heel goed zwemmen. Ik won vroeger van jongens van de zwemclub met de schoolslag. Ik trek nog gemakkelijk negentig baantjes in het zwembad.

En waar moet ik overboord springen? Over de reling van de IJ pont? Een cruise kan ik echt niet betalen. Nee, ik moet het dichter bij huis zoeken. Zoals Francois Haverschmidt jezelf wurgen met het koord van de overgordijnen is toch ook niks. Ik heb wel alles in huis voor het geval dat, als de nood aan de man komt …om heel zeker te zijn als ik helemaal niet meer kan schrijven, dan gooi ik een paar handen vol paarse, roze en licht groene tabletten mijn strot in en spoel die weg met een paar liter cognac en wisky.

Nee, niet on the rocks. Je moet het jezelf niet te gemakkelijk maken. Op genieten staat de doodstraf in mijn optiek. Zoals ik ook ben. Die wisky koop ik bij de Lidl. Acht jaar op eikenhout gelegen. Straks lig ik ook op eikenhout, hoop ik. In de Bourgogne koop je voor een paar centen een graf waar je tot in eeuwigheid kan blijven liggen.

Ik heb nummer honderd elf. Ruimte genoeg voor twee plaatsen. Als je zin hebt…Niet dat ik dwingend wil over komen. Ik blijf als noorderling een calvinist. Ze heb ben het er allemaal moeilijk mee. Als ik niet meer kan schrijven, ja, dan… Nu niet, nooit meer, dan heeft het leven geen enkele zin meer, dan heeft niets meer zin. Als ik dat eenmaal zeker weet, dan neem ik wraak op het leven, gaat de deur op slot en het licht voor goed uit.

Vrienden heb ik niet, dus ik hoef niemand te waarschuwen, dat maakt het allemaal gemakkelijker. Ik blaas mijn eigen lampje uit. Ik heb zo de veilige zekerheid dat ik zonder een cent je pijn aan mijn einde kom. Ik val niemand lastig met de oplos sing van mijn sores. De psychia ters zullen aan mij niks verdienen. De deur gaat de volgende keer wel op het nachtslot. Ik geloof nergens in. De kosten kunnen dan flink op lopen. Voor de nabestaanden, laten die maar fijn gaan dokken. Ze hebben nooit naar mij om geke ken.

Niemand zal van mijn dood beter worden, zelfs niet het Leger Des Heils of een nul zes lijn. En ik doe het natuurlijk voor de elfde van de maand, dat scheelt me weer een maand huur extra. De gaskraan zet ik eerst even wijd open en ik steek een uit de kerk gejatte gewijde kaars van een me ter aan in de huiskamer.

Met een beetje geluk vliegt het hele flatblok de lucht in. Dan kom ik toch nog in de krant. Als ik ga, dan gaan de buren met me mee. Ik ben een literaire terrorist. Zo ga ik de geschiedenis in. Als een literaire van Speyk! Schijt aan de buren en daar gaat ie nog een keer! Ik heb nu negen maanden lang alleen maar suf gelul op papier kunnen krijgen.

Mijn uitgever dreigde met een proces als ik mijn manuscript niet voor de contractueel afge sproken datum inlever. De zoveelste door anderen opgeworpen blokkade.

Ik dacht; ik doe het net als Jack Kerouac, ik draai een honderd meter lange rol telegram papier in mijn schrijf machine dan moet het lukken en drink vantevoren een paar liter wisky, dan wellen de zinnen vanz elf op uit het onderbewuste, dan ram ik de metaforen uit mijn toetsenbord.

Wat Jack kon, moet ik toch ook kunnen. We zijn inmiddels bijna zestig jaar verder, dus die methode moet eenvoudigweg nog goed werken. Er welde echter helemaal niets op. Ik ken een oude douanier in Roosendaal, me neer Eduard Rousseau, die in zijn vrije tijd schilderde.

Op zijn zolder lagen oude rollen telegraafpa pier. Een sympatieke man met Franse en Ierse voorouders. Ik heb nu ge noeg papier om wel honderd vuistdikke romans te schrijven, maar ik kom niet verder dan de eerste zin. Ik ben opgedroogd, leeg geknepen als een citroen, dat komt allemaal door die wijven. Er is geen enkel alternatief voor schrijven. Eigenlijk is schrijven veel beter dan zo maar naamloos dood gaan, maar wat moet je als je niet verder kunt gaan.

Je schiet er allemaal niets mee op. Zelfs Marcus Heeresma, het schrijven de ondier, die zich dood dronk was al snel vergeten en over Faber Heeresma die met zijn dronken kop tegen een bus op Ibiza reed hebben we ook nooit meer iets gehoord. Dat lullige zoontje van Heeresma is geboren als oud wijf. Afkomst is geen garan tie. Het garandeert niets wie je vader is. Ik heb een revolver. Schiet je dwars mee door een motorblok. Gekocht op een brocante markt, ergens in de Nièvre.

Er zijn moorden mee gepleegd door de plaatselijke maffia, daarom was het zo goedkoop. Het is een besmet wapen. Ik heb een doos met patronen via horeca eigenaar Serge geregeld, die kan alles regelen. Als iemand bijdehand is…wil je iemand zijn banden lek laten steken, bel Serge!

Een auto in de puin rijden? Je kopkleppen naar de kloten? Dat voelt goed als ik die revolver in mijn hand heb en de loop tegen mijn slaap druk. De dood in je hand. Tien centimeter verschil tussen leven en dood. De trekker als sleutel op de deur van de eeuw ig heid.

Er is weinig voor nodig. Ik heb daar een verhaal over ge schreven; Triggerhappy. Zelfmoord is een daad van belang en moed. Hij zegt op die manier van de posthume werkverschaffing te zijn. Hij pauzeert even en steekt met een bestudeerd gebaar een Lucky Strike op. Hij rookt meestal Gol den Fiction of het bovengenoemde merk, dat zou geluk brengen.

Een Amsterdamse kunstenaar die later aan de drank is geraakt en in een atelier in oud west vegeteert heeft hem dat aangeraden.

Nee, Caballero of Winnersjek is goed voor ex-Leidsepleinmeisjes zoals de donkerharige Catharina die al een kwart eeuw op een flatje woont, een betonnen zelfmoorddoos, van dat soort los gesla gen, belegen meisjes die alles neukten wat los en vast zat heeft hij na zijn zoveelste gonorrhoe van de blonde Vonne al lang zijn bekomst van. Als hij stond te pissen uit zijn zieke pisbuis leek het alsof er een scheermes doorheen gleed, dat voelde niet echt goed.

Hij vreest dat hij de ziekte —het loon van de zonde- ook heeft door gegeven aan zijn Nijmeegse vriendin Maaike, die voor fysiothera peute studeerde en aan Aletta die zeven jaar jonger is en Frans ging studeren in Utrecht. Zijn huis arts, de krullenbol Peter Flenzenstanser die in Haarlem op een flat aan de Orionweg woonde heeft hem meerder malen gewaarschuwd; nog één keer en je bent resistent tegen alle antibiotica die op de markt zijn, dan laat je maar je lul er af halen of zoek je een andere dokter en blijf je stinkende etter lekken tot je een ons weegt, zoals die schilder Breitner, dan zak je op een gegeven moment vanzelf door je hoeven of in elkaar achter je ezel om aan een hartinfarct te overlijden.

Zo kun je ook beroemd worden. Eigen roem moet stinken, dus als je een geslachtsziekte hebt moet je die koesteren. Een syfillitisch loopje ontwikkelen.

Ik heb een negentiende eeuwse antieke prent gezien die The Syphilittic Walk heette. Als Wammes Waggel door het leven gaan. Meneer was nogal actief in het relatiecircuit. Ik hoorde dat van Misja Mintjes. De gonorrhoe variant Vietnam Rose was in Neder land al sinds de midsixties aan het terrein winnen via deserteurs uit het Amerikaanse leger en daar was geen kruid tegen gewas sen. Je lul er af laten halen, maar dat is het kind met het badwater weg gooien!

Frank maakte snel dat hij weg kwam. Zonder af te reke nen, dat was al weer een meevaller. Het gelach van de overige stamgasten herinnert hij zich maar al te goed. De donkere Hyacinth en Melissa Malloni die aan zijn tafel zaten liet hij verweesd achter om ze pas jaren later weer te zien. Ik heb het die ene keer geprobeerd, maar niet goed aangepakt. Het zit in de familie. Mijn vader ging in na zijn tweede scheiding aan het gas, maar ook dat mislukte, zo als alles in zijn leven mis liep.

Er was toen nog geen aardgas. Je hield er hooguit hoofdpijn aan over. Ik stond er bij en ik keek er naar. Hij werd zwaar kreunend en steunend afgevoerd onder het span laken, hij kon geen vin verroeren, dat vond hij als masochist nog lekker ook, daarna verbleef hij lang in de isoleercel in een dwangbuis, draaide totaal door, probeerde zijn kop tegen de muur stuk te slaan en bracht een jaar door in het gekkenhuis op de gesloten afdeling van paviljoen 3 waar de zwaarste gevallen zaten opgesloten.

Alleen kwam hij er nog gekker uit dan hij er in was gegaan. Hij was een slapjanus, die gefantaseerde verzetsverhalen ophing. Net als zijn eerst vrouw. Het zou me niet verwonderen als hij een dubbel rol had gespeeld. Zijn leven lang was hij verslaafd aan Libri um en Valium dat hij in combinatie met liters alcohol gebruikte, dan zoop hij een liter jenever op in combinatie met een handvol Librium pjes en ging dan als een gek racen van Amsterdam naar Zand voort langs de oude weg waar allemaal zij straten op uit kwamen die voor rang hadden, maar daar trok hij zich niets van aan, met tweehonderd dertig kilo meter per uur spoot hij over de weg, dat schoot wel lekker op.

Ik zat er naast en had al lang dood kunnen zijn. Misschien was dat ook maar het beste geweest. Mijn vader had van die grote, ouderwetse stopflessen waar vroeg er zuurtjes in zaten, die waren gevuld met antidepressiva en slaapmid delen. Een kennis die medicijnen stu deerde vervalste recepten voor hem. Als hij er flink bij zoop werd hij helemaal gek. Hij heeft nog eens geprobeerd zijn dochter aan te randen, maar eerst draaide hij de stoppen uit de zekeringen kast en ging grauwend en bulkend van geilheid als een geile beer op zoek in het donker naar zijn dochter, die aan één stuk door bleef gillen als een mager speenvarken in het pand aan de Nieuwe Spiegelstraat te Amsterdam.

Nou moet je weten dat het pand via een opening in de muur van de parterre door liep in het belendende pand, dus je had allemaal onover zichtelijke nissen, hoeken en trappenhuizen waar je iemand kon op jagen als je dat een seksjuwelen kick gaf. Hij hield van sado masochistische spelletjes en dat verklaart heel wat.

Na de oorlog startten die lui allemaal S. Ze hadden foto albums met naakte jonge Jodinnen in bondage en aan martelpalen, daar geilden ze op. Dat is natuurlijk ook heel opwindend, daar valt niks op af te dingen. Heel wat Joodse klanten die het kamp hadden overleefd kwamen bij een Meesteres concentratiekampje spelen tegen betaling van driehonderd gulden per uur, die mannen en vrouwen kregen er van langs met riemen en zwepen, de vellen hing en er bij, hun billen waren rauw als een gehakte biefstuk en dan smeekten ze om nog meer te lij den, strooiden er peper en zout op, dat brandde nog extra gemeen, dat was prima business.

Zout op de wonde zuivert uit. Dat voorkomt wondroos en gangreen. Scheppen, riep hij, gaat van Au! Zij heeft mij toen ook nog een aan bod gedaan om haar full time slaaf te worden. Ik heb het gepro beerd. Ze bond me dan naakt over een dertig meter diepe put in de tuin omdat ik hoogtevrees had.

Ze zou me dat wel even afleren. Ik zie het als shocktherapie. Je loopt financieel binnen door anderen af te rossen. Wie wil dat niet? Mijn homosexuele broer Bobbie woonde gratis in de Heemsteedse groot ouderlijke villa.

Hij slikte een overdosis opiaten. Buiten westen voerden ze hem af met gillende sirenes naar het militaire hos pitaal in Overveen. Ze pompten zijn maag leeg. Daarna draaide hij de psychiatrische inrichting Voge lenzang in.

Net als zijn vader dertig jaar geleden. Bobbie was sadomasochist en homoseksjuweel. Hij vroeg mij met een windbuks kogeltjes van zilverpapier op zijn stijve, potlooddunne penis af te schieten. Ik vond dat een goed idee. Als het raak was kwam hij klaar. In de militaire dienst ben ik later daar om scherpschutter geworden, maar na een half jaar hebben ze me er uit gegooid. Ik zag dan steeds mijn broer voor me die ik moest raken. Het werd een obsessie voor me.

Sadomasochis me is onder homosexuelen een veel voorkomende hobby. Krankzinnigheid, bizarre sexuele afwijkingen, drugs gebruik en zelfmoord zit in mijn familie. Dat geeft het leven in elk geval nog een beetje fleur, anders was het maar een saaie boel. Mijn zuster is al decennia lang onder psychiatrische begeleiding maar het helpt niet.

Ze glijdt steeds verder af. Je kunt ook nooit zeggen tegen iemand die in therapie ligt: Gut, meid, wat ben jij daar toch van op geknapt! Mijn moeder is een beklagenswaardig psychiatrisch geval.

Een onmoge lijk loeder. Ze zit ergens op gesloten in Nergenshuizen in een gesloten inrichting. Of was het Voorthuizen? Ik heb haar nooit gekend. Ze loopt in de mantelzorg en bij het sociaal werk. Ik was anderhalf toen ze mij weg gaf aan mijn grootouders met de woorden: Ik lijd aan writersblock zei een psychiater uit Bloemendaal.

Ik noemde hem altijd Wil lempie, want die zie je overal. Hij schuimde jaren lang elke achterafkroeg in Kennemerland af op zoek naar labiele, gekneusde, willige wijven. Vooral in Haarlem, dat is vanoudsher een incestueus kunstenaars circuit. Iedereen doet het daar met iedereen.

Willempie neukte alles wat los en vast zat. Elke losgeslagen meid pakte ie. Nou, daar barst het van in Haarlem, vraag maar aan cultuur draagsters Janny Sippekop van de kunstuitleen en die werkeloze secretaresse Elkie, die elke Haar lemse bijstands kunstenaar met een broek vol liefde genaaid hebben.

Willempie heeft mijn zuster ook regelmatig een veeg gegeven. Die jankende huilebalk, noemde die psychiater haar. Toen ze dagelijks stomdronken naakt in de luxaflex ging klimmen, volgens haar oom Roel, die directeur van een BLO school was, is ze door de woningbouwvereniging na een ontruimings proce dure de flat uit gezet. Psychiater Willempie hoorde tot een Haarlems collectief waarin psychia trische, labiele patiënten van hand tot hand gingen.

Een tekenleraar deed daar ook aan mee. Ik word gek als ik niet kan schrijven. Nee, eigenlijk werd ik daar vroeger gek van. Eerst wanhopig, dan stapelgek. Het is inherent aan het scheppingsproces. Nu word ik niet meer gek, maar ook niet minder. Die psychiater zei mij dat je zelf gek moest zijn om gekken te behandelen. Anders red je het niet. Ik kom wel eens bij de ex-vrouw van prof. Braamsluiper in Bloemendaal in die villa aan de Tinnegieterweg 7.

Nu een moddervette, uitgebluste nymfomane hoorde ik via Wim en Anneke Koster. Ik mocht haar wel, maar ze had vanaf het eerste moment een hekel aan mij, hoorde ik via via in Haarlem. Ze heeft me nog eens een keer voor lul gezet bij de Haarlemse kunstschilder Ben Perspex. Ze zocht ex posanten voor haar galerie.

Ik raadde haar Ben aan. We gingen bij hem op bezoek en toen richtten ze beiden hun agressie op mij. Typisch Haarlem waar kleinburgerlijkheid en truttigheid de toon aan geven in artistieke kringen. Haarlem wordt omringd door gekkenhuizen, gevangenissen, afkickkli nieken, bordelen en debielen scholen. Zondagmiddag liepen langs de Heemsteedse Dreef hele co lonnes imbecielen, begeleid door verplegers met honkbal knuppels.

Het uiterlijk van een vrouw maakt me niets uit. Mager of dik speelt geen rol. Uiterlijke schoonheid ook niet. Ik houd er wel van als ze van variatie in bed houdt. De vlees geworden perversie. Daar hield Elkie wel van. Alleen deugde haar karakter niet. Ze vertelde dat haar ex-man toen hij een praktijk als psychiater aan huis had altijd zei: Vijftig procent van de patiënten kun je naar huis sturen met een pilletje en de andere helft is zo gestoord die moet onmiddellijk worden op gesloten en nooit meer los gelaten.

Toen is hij maar in zaken gegaan en maakte een ingeslapen Amsterdamse uitgeverij groot. Hij is een absoluut genie, dat kun je van haar niet zeggen, dat toon beeld van smakeloosheid.

Eenmaal per half jaar komt een uitgerangeerde, gescheiden kunstschil der uit Amsterdam langs om haar te jakken. Hij geeft les op de academie in Den Haag. In het appartement van de auteur ruikt het alsof we in de apenkooi in Artis verkeren. De geur van oud, ranzig zweet, gemixed met een half jaar ongewassen.

Hij lijkt een door het noodlot geteisterd strip mannetje dat weg gelopen lijkt uit een strip van Crumb. Hij is net vijftig geworden en de midlife cri sis staat op zijn ge zicht gegroefd.

Voortdurend monomaan mompelend, totdat plotseling uren later hem de moed ontvalt en hij stil valt alsof de duracell batterijen van een roze speelgoedkonijn zijn uitgeput. Hij begint dan te huilen. Zijn ogen zwemmen koortsachtig van links naar rechts en doen mij aan de Belgische auteur Jef Geeraerts denken, die zich in een flaptekst de Vlaamse Jan Cremer noemde.

In was ik bij Geeraerts op bezoek was, toen zijn vrouw Nora door een mysterieuze huid ziekte aangetast met een hoofd van twee maal de normale grootte met vaste hand de drank jes in schonk. Ze leek op een alien. Uit een blikken doosje dat Frank Forrest zijn sigarettenfabriek noemt tovert hij op hoge snelheid een dagvoorraad filtersigaretten die hij in het Golden Fiction pakje doet. Sigaretten uit de otomaat aan de overkant van zijn huis kan hij zich niet permitteren. Dus ben ik op zoek naar leuke man liefst ook donkere man Ik ben geen maagd meer maar heel veel ervaring heb ik ook niet Stuur je me een lekkere foto van jezelf mee?..

Jolienzoektsex zoekt sex in Friesland is online. Niks poes pas gewoon sex geen klef gedoe wel lekker geil chatten en daarna sex.. Domiootje zoekt sex in Friesland is online. Hallo ik ben Daniek en ik zoek een leuke man die misschien wel mijn levenspartner zal gaan worden. Eerst plezier maken en wie weet wat er allemaal van zou kunnen gaan komen.

Wil je me leren kennen stuur me dan even een ber.. Sexdates in Leeuwarden Oh. Takeme zoekt sex in Friesland. Ben een beest in bed, ze noemen mij ook wel geile poes ; en dat is niet zonder reden MariahelenaR zoekt sex in Friesland. Tiener zoekt sex in Friesland. Deze single meid heeft zin in wat lol met een leuke vent, liefst iemand van m'n eigen leeftijd, die veel ervaring heeft..

Het is echt niet dat ik dit alleen voor het geld doe, ik zit er financieel gewoon heel erg krap bij. Het liefste zou ik er niks voor vragen en het puur voor de fun en geniet.. Uitnl zoekt sex in Friesland.

Pinkyme zoekt sex in Friesland. Knijpinmijntiet zoekt sex in Friesland is online. Mamairene zoekt sex in Friesland.

Leeuwarden heeft een rijke geschiedenis die helemaal terug gaat tot de Romeinse tijd. In die tijd woonden er al mensen op de plek waar nu de Oldenhove staat een scheve kerktoren die nooit is afgebouwd. Maar genoeg geschiedenislessen, we meten het nodig hebben over Sex in Leeuwarden, want dat is er volop in die mooie hoofdstad van de provincie Friesland. De vrouwtjes daar zijn namelijk heel bijzonder.

Het zijn van die gezonde Friese meiden die een nog veel gezondere appetijt naar sex schijnen te hebben. Daarom hebben wij Sex Leeuwarden in het leven geroepen, omdat we wel eens wilden zien hoeveel van deze geile vrouwtjes zich nou daadwerkelijk bij ons aan zouden komen melden.

Het zijn er heel erg veel. Ze zijn haast niet te tellen en er komen er wekelijks alleen maar meer bij. Van die mooie blondines die op zoek zijn naar Sex in Leeuwarden en natuurlijk daarbuiten. Want hun geilheid houdt bij de grens van Friesland heus niet op. Ze willen meer en dan ook nog zo vaak als mogelijk. Het liefst gaan ze iedere dag met een andere vent naar bed, als ze maar een geile wip kunnen maken.

De sex met deze vrouwtjes die overigens niet allemaal blond zijn hoor is zalig. Ze besteden er ook heel veel aandacht aan en laten geen standje onbenut.

Ze zijn creatief in bed, is wat wij dagelijks te horen krijgen. Wil je daar ook achter komen? Schrijf je dan snel in! Sex in Leeuwarden lekker? Het antwoord is volmondig ja. Meld je aan en ga aan de slag! Sex in Leeuwarden is zat te krijgen, helemaal sinds deze website er is. Je hoeft geen studentes na te jagen door het centrum van de stad. Het is niet nodig om een vrouw ergens in het winkelcentrum of waar dan ook te gaan versieren, om er later achter te komen dat die grote brede vent die achter haar loopt haar vriendje blijkt te zijn.

...

Gratis sex gelderland gratis korte pjes

Soms doet hij mij aan Martin Ros denken, dan weer aan Simon Vinkenoog. In je gezicht glim lachen ze, smeren ze stroop, de honing is dan spotgoed koop, maar als je je om draait spuwen ze een roomsgele kwat op je hielen.

In de Nederlandse literatuur heeft hij doorgaans al helemaal niets te zoeken. Zijn boeken verkochten niet, dus was hij noodgedwongen tientallen jaren afhankelijk van het fonds voor de letteren. Tegelijkertijd voelde hij de intense ver nedering van het ophouden van zijn hand bij de overheid, een vorm van bedelarij waar andere mensen op neer keken en door wie hij er altijd op is aangesproken met de weinig opbeurende woorden: Wij moeten er voor werken!

Voel je jezelf geen uitvreter? Kots je niet van jezelf? Zijn moe der heeft hij sinds zijn eerste levensjaar niet mee gemaakt. Hij werd gedumpt bij de grootouders waar hij een helse jeugd door maakte. Ze peperden hem in dat hij geen rechten, wel plichten had. Zijn zak geld werd uitbetaald in klappen en schoppen, schelden, vloeken en tieren. Een bestaan als gelauwerd auteur leek hem aanvankelijk zo aantrekkelijk, in de onbevangen aan loop van zijn carrière, toen hij op een kamer van drie bij vier meter in het centrum van Amsterdam woonde en tot jaloezie van heel wat vrienden en kennissen een huur betaalde van nog geen veer tig gulden per maand.

Zelfs in de silver sixties een schijntje. Hij woonde op vijf minuten loop afstand van de toen nog veel belovende kunstschilder Fred van der Wal, die volgens Frank zijn belofte nooit heeft ingelost. Niemand deugt in de de optiek van onze schrijver. En in het vragen uurtje na de lezing die hij onlangs hield voor een gezelschap E. Was U soms nergens anders geschikt voor? En waarom rijd U net als Remco Campert geen auto?

Bent U soms homoseksjuweel? U schijnt pijp te roken, net als Sartre en Vestdijk, maar om welke reden rookt U geen Gitanes of Gauloises? Zwakte op de long en? En heeft U een moederbinding? En wat dacht U van Jan Cremer? Hij wist nog steeds de antwoorden niet. Hij zou het wel nooit weten, dacht hij meestal.

Wat had het ontbreken van een auto te maken met een homoseksjuwelen inslag? Hij improviseerde meestal een antwoord op die vraag ter plekke. Elke keer verzon hij iets anders. Dat zag hij als een literaire oefe ning. Het zou een zwakke indruk maken en dat zou de verkoopcijfers weer drukken. De toe hoorders verwachtten nu eenmaal uitspraken over de gelaagdheid van het verhaal, de symbolisch e betekenissen, de apocriefe inhoud verklaard voor ongeschoolde arbeiders, het waarheids- en werkelijkheidsgehalte van zijn proza, dus mompelde hij maar wat over zijn jeugdliefde voor Remco Campert, de meest herkenbare, verstaanbare dichter van de vijf tigers die met zijn lichtvoetig, on-Nederlands proza in de zestiger jaren een way of life schiep voor een enkele lichtzinnige generatie van licht op hol te brengen modieus gekapte hoofdjes en aldus niet snel vergeten raakte.

Dat alles met alles moest samen hangen en geen mus van het dak mocht vallen zonder reden, hetgeen hij van een beroemde Nederlandse schrijver had opgestoken die hij liever niet bij name wilde noem en om zichzelf en de licht ontvlambare allochtone weduwe- of liever gezegd; een niet al te intelligente da me, lang geleden afkomstig uit de Overzeese geslachtsdelen- niet te compromitteren. Op bezoek bij de ex-Amsterdamse schrijver Frank Forrest.

Hij woonde toen nog in een verbouwd dijkhuisje in Friesland en voerde als zoon van een bekende Amsterdamse advocaat een proces tegen de Vereniging van Letterkundigen omdat hij de hem toegekende subsidie veel te laag vond. Dat scheelde hem duizenden guldens per jaar.

Zelfs de wartaal producent Jac Firmin Vogelaar kreeg meer dan hij en die had niet eens de Handels HBS aan het Raamplein, gevolgd na een mislukt avontuur op het Vossiusgymnasium, waar hij in de klas zat bij Fred van der Wal. Hij vond het een schande voor de literatuur in het algemeen en de democratie in het bijzonder dat hij niet meer geld van de overheid kreeg. Hij wil eerst iets zeggen over het fonds voor de letteren. Zijn uitgever raadde hem na zijn tweede boek aan daar zo snel mogelijk een beroep op te doen, dan zou hij geramd en gebeiteld zitten voor zijn hele verdere leven via een prima uitkering.

Die boeken van hem waren kritisch ontvangen en liepen niet, omdat ze iets totaal nieuws in die tijd vertegenwoordigden waar niemand op leek te zit ten wachten, meende hij, maar dat zou volgens hem snel veranderen als hij maar eenmaal interna tionaal doorgebroken was via uitgeverij Gallimard.

Het eerste jaar raakte de uitgeverij dankzij een uitgebreide reclame campagne er met moeite toch nog een paar honderd kwijt. De recensenten sabelden zijn eerste boek neer, o. Frank had Theun het huis uit gezet omdat die uren lang onder de douche bleef staan om zijn lange haar te wassen. Theun leed als mammas lieveling aan een moedercomplex en telefoneerde daaglijks uren lang met haar. De telefoonrekening liep op naar astronomische hoogte en Frank maar betalen. In zijn naïviteit had Frank gedacht van het voorschot op zijn eerste boek een huis aan de Koning inneweg of Willemsparkweg te kunnen kopen en genoeg geld over te houden voor een butler, een maitresse en een zilverkleurige Mercedes Sport, net als Jan Cremer dertig jaar eerder.

Daar kwam hij pas achter toen hij zijn girobijschrijving bekeek waarop slechts een kleine tweeduizend gulden was gestort. De voorschotten voor debutanten zijn sinds de jaren zestig alleen maar kleiner geworden, dus hij had nog niet te klagen. Hij dacht dat zijn boek een onverbiddelijke bestseller zou worden. Hij zag zichzelf als de nieuwe Jan Cremer.

Producent van een boek dat door het hele Nederlandse volk zou omarmd en gevreten zou worden. Alleen al van de vertaalrechten verwachtte hij al een leven lang comfortabel te kunnen leven. Hoe hij er op gerekend had binnen twee weken na de verschijningsdatum een gevierd man te zijn.

De ster van elk literair festijn en culturele media show. Op handen gedragen door de incrowd van de grachten gordel. Een avond vullend programma met Adriaan van Dis was het minste dat hij zou mogen ver wachten, dacht hij aanvankelijk. Het tegendeel bleek waar. Hij had de zoveelste winkeldochter ge produceerd. Zelfs in zijn stoutste dromen had hij dat niet kunnen denken. Binnen drie maanden was zijn boek uit de schappen van de moderne boekhandel verdwenen.

Binnen een week uit de etalage van de Atheneum boekhandel aan het Spui waar de luidruchtige verkoopster Petra, het meisje met het rattenkopje en de ronde bril het boek tegen elke klant afkraakte.

Door haar Tokkie Tor bril met de grote ronde glazen zag zij alles; ook de junkie dichter Arie Veter, die de zaak binnen sloop met een verdacht wijde jas. En hoe hij steevast een uur later weer vertrok met tientallen po weziebundels onder zijn jas handig de kassa om zeilde. Hoe ie mand zo in gotsnaam wilde leven, dacht zij vaak, maar liet hem zijn gang gaan.

De corporatie van meneer Johan betaalde. In fiscaal opzicht was winkeldiefstal geen probleem. Daar was de jaarlijkse afschrijving goed voor. Als dat geen aanbeveling was in de culturele hoofdstad. Simon die het hele Leidseplein aan de drugs had geholpen.

Ondanks zijn habit zou Arie toch nog een dichtbundel van eigen hand laten verschijnen. In een land waar dichters honger leden met uitzondering van de oog en oor verblindende Hagar Peeters. Hij vond haar een C. Een cultu rele stoot. Hij zou tegen iedereen beweren dat hij bulkte van de royalties en de mooiste vrouwen zouden massaal in katzwijm aan zijn voeten gingen liggen na het vernemen van zoveel weelde.

Hij zou ze goed in peperen dat het sterke benen zijn die de weelde kunnen dragen. Kijk maar; ik heb ze! Om daarna zijn broek te laten zakken onder verrukte kreet jes!

Honderden liefdes brieven met naaktfotos zou hij ontvangen van willige dames en heren met neukdrang. Gedragen slipjes bij de vleet per van Gendt en Loos in grote verhuisboxen afgeleverd bij zijn adres, zoals bij de auteur Biesheuvel een gebruikelijke usance was. Het tij keerde niet in zijn voordeel.

De recensenten waren unaniem in hun vernietigende oordeel. Zelfs de pukkelige Telegraaf bleekscheet Yves Sitniakowsky, die nog bij Frank op het Vossiusgymna sium had gezeten, schreef een afkrakend artikel over zijn laatste werk. De schuld aan de uitgeverij van Frank bedraagt nu veertigduizend euro en loopt ieder jaar verder op door de stijgende rente. Zijn krediet heeft hij verspeeld tot in de kroeg. Het tij in literatuurland veranderde.

Hij stond erbij en keek er naar met open mond en grote ogen naar de steeds omvangrijker wordende boekenberg en hoe de hele boekenmarkt veranderde en in elkaar sodommieterde. Tegenhouden kon hij niets. Veranderen wilde hij niet. Meegaan met de laat ste mode weigerde hij principieel.

Compromissen aan de veranderde literaire smaak kende hij niet. Met elk volgend boek leek het alles of niets te worden. Daar draagt hij nu de gevolg en van. Medisch, sociaal, contactueel en financieel zit hij totaal aan de grond en de nabije toekomst ziet er weinig rooskleurig uit. Een miljonairsweduwe zou misschien uitkomst brengen. Hij kende er maar één, Blondy, een Brigitte Bardot op leeftijd. Ze woonde in een landhuis aan de Vecht. Een Ya maha vleugel in de salon.

Een chique sedan voor de deur. Elke woens dag naar het koor van Arti et Amicitiae. Het van een kunstschilder uit Frankrijk geleende boekje Postkantoor van Charles Bukowski had ze nooit geretourneerd, hoorde hij. Frank wist dat hij toch geen enkele kans maakte als huwelijkskanidaat.

Het wachten was op het overlijden van zijn vader die de grootste fotoverzameling van het land had, die hij onmiddellijk bij Sothesby onder de hamer zou brengen. Hij schat de opbrengst op een anderhalf miljoen. Na successiebelasting en het aan deel van de veilinghouder zal er minder dan de helft over blijven. Genoeg voor een bescheiden rijtjeswoning in Zaandam in een volks buurt en een trein abonnement eerste klas.

Frank Forrest heeft alles in huis voor het geval dat. Een schoenendoos vol barbituraten, scheer mes sen, een strop en een op zijn maat gemaakte met de hand beschilderd doodskist. De parafernalia van een patheet naar goed negentiende eeuwse romantiek. In het ergste geval als niets lukt gaat hij gewoon aan het gas, net zoals zijn vader in een mislukte zelfmoordpoging ondernam, want waarvoor heeft een mens anders een aardgasaansluiting?

Zelf koken doet hij niet. De afwas van maanden lang staat aan elkaar te rotten in de granieten wasbak. En als hij toch zelfmoord gaat plegen dan doet hij het nog dit jaar want volgend jaar is de gasprijs alweer tien cent de kuub meer en dat kan hij van zijn schamele inkomsten niet op brengen, zegt hij met een morbide grijns. Het is tegenstrijdig met het feit dat hij als toekomstige zelfmoordenaar niet postuum een rekening zal kun nen vol doen. Het urenlang bellen van nul zes lijnen is er ook niet meer bij.

Zijn telefoon is afgesne den toen bleek dat hij de rekening van meer dan tienduizend gulden nooit zou kunnen betalen. Hij zit in de schuldsanering. Zelfmoord is nog steeds een goed alternatief voor wie als auteur geen uit komst meer ziet, denkt hij en deelt dat hardop mee.

Het zoveelste cliché deze middag. Suicide door middel van slaapmiddelen is een prima glijmiddel om langs lijnen van geleidelijkheid uit het leven te stappen, vindt hij.

Nee, hij laat niemand achter die iets om hem geeft. Zelfs geen aanloopkat of Heilssoldaat. De bakker en de melkboer komen al lang niet meer aan de deur. Zijn bestedings pa troon is te weinig lonend voor een kleine zelfstandige die een wagen uit de middenklasse wil rijden. Je merkt er niks van als je maar genoeg slikt; geen pijn, geen lijden, geen dramatisch afscheid, geen gerochel of gekreun.

Je glijdt gewoon weg in een diepe slaap. De vorige keer is het faliekant mislukt, dat wel. Ze vonden me net op tijd, zeiden ze, maar voor mij was het de verkeerde man op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats, die toen langs kwam. De brenger van de slechte boodschap is bij niemand populair. Ik had per ongeluk de buiten deur open laten staan. De buurman vond mij en verwachtte dat ik hem dankbaar zou zijn, maar ik heb hem de zaal van het ziekenhuis uitgevloekt en weg gescholden.

Ik was klaar voor de man met de zeis. Ik lag daar met een dozijn infusen in mijn vel geprikt, die aan slangen vast zaten waaraan in plaats van bloed in de zakken een fysiologiese zout oplossing zat omdat ik tegen bloedtransfusies ben en weer an dere zakken met medicijnen als tranquillizers in vloeibare toe stand aan verrijdbare kapstokken hingen, ik werd vol gepompt, dat is ook geen lolletje, ik voelde mij langzaam vol chemicaliën lopen, steeds giftiger werd ik.

Er daalde een grote boosheid in mij neer. Toen is er een grote, boze neger in mij neer gedaald. Net als bij Lucebert, maar die bleef lach en vanwege alle subsidies. Ik was een soort proefkonijn voor de farmaceutische industrie als fonds patiënt, dat komt er van als je in het ziekenfonds zit, dan telt alleen andermans belang, hebben ze me later verteld, dan kun je nog beter dood zijn, want elke keer als je je om draait of een scheet laat schiet er weer een infuus uit en lig je weer te bloeden omwille van de medische stand en het grootkapitaal.

Ik leek gotdome wel een vergiet met al die gaten in mijn huid! Doktoren zijn gesubli meerde sadisten om over de verpleegsters maar te zwijgen, dat zijn alle maal potten en de verple gers poepstampers, die er plezier in hebben je geslachtsdelen en anus schoon te schrobben met een harde borstel, het liefst een staalborstel en als je niet uitkijkt drukken ze tersluiks nog een duim in je anus om te kijken hoe je reageert!

Medisch onderzoek je noemen ze dat als ze je pros taat raken. Recht in de geurige paarsbruine, vochtige roos. Even gaatje prostaatje, meneer! En daar gaattie nog een keer!

En wie protesteert wordt aan zijn bed vast gebonden of onder het spanlaken gelegd net als mijn ex- ver loofde Nel Snel. Gillend werd ze afgevoerd naar Vogelenzang waar mijn goede vriend Kees Bregge wipper en mijn broer Bob ook net waren opgenomen. Goed gezelschap kent geen tijd. Mijn zuster is er ook rijp voor, die heeft elke band met de realiteit verbroken. Hij praat aan een stuk door. Zijn gruwelijke bestaan lijkt steeds meer in de loop van het gesprek op het scenario van een horrorfilm.

The chain saw murders. Frank zaagt maar door. Hij is niet te benijden. Ik moet wel eerlijk zijn: Het is bijna ondraaglijk, dat wel. Sex is mis schien een voorwaarde om geestelijk gezond te blijven, maar daar kun je zelf nog een oplossing voor zoeken als je geen partner kunt vin den.

Je hebt niet voor niets vijf vingers aan elke hand, de handjive, van trekkensstein of je rost een dildo er anaal in, hangt tepelklemmen aan je gevoelige uiteinden, gespt een cokring om, trekt dameslingerie aan, stopt siliconenvullingen in de van je vrouw geleende bustehouder, scheert je hele lijf glad en gaat de baan op, een echte man zoeken, een wakkere spuitgast om het helse vuur in je te blussen, maar niet kunnen schrijven, dat is veel erger dan eenzaamheid of gebrek aan sex.

Het is de hel. Een oplossing voor zijn niet te benijden positie lijkt voorlopig nog niet voorhanden. Hij is nooit ter plaatse aan gekomen.

Hij was tot de ultieme slot conclusie gekomen dat hij hele maal geen talent had. Voor de zekerheid midden op de oceaan en midden in de nacht.

Terug zwemmen was onmogelijk. Naar de haaien, letterlijk…deden maar meer beeldende kunstenaars en auteurs dat, daar zijn er sowieso veel te veel van. Al die halve zolen in beeldend kunstenaarsland imiteren Dali, maar halen nooit dat nivo. Ik ontmoette in Alkmaar laatst op straat een Dali epigonerende schilder. Een vriendelijke jongen met een bek vol rotte tanden. Dat komt er van. Die mogelijkheid om overboord te springen heb ik ook zo nu en dan overwogen, maar ik kan heel goed zwemmen.

Ik won vroeger van jongens van de zwemclub met de schoolslag. Ik trek nog gemakkelijk negentig baantjes in het zwembad. En waar moet ik overboord springen? Over de reling van de IJ pont? Een cruise kan ik echt niet betalen. Nee, ik moet het dichter bij huis zoeken. Zoals Francois Haverschmidt jezelf wurgen met het koord van de overgordijnen is toch ook niks. Ik heb wel alles in huis voor het geval dat, als de nood aan de man komt …om heel zeker te zijn als ik helemaal niet meer kan schrijven, dan gooi ik een paar handen vol paarse, roze en licht groene tabletten mijn strot in en spoel die weg met een paar liter cognac en wisky.

Nee, niet on the rocks. Je moet het jezelf niet te gemakkelijk maken. Op genieten staat de doodstraf in mijn optiek. Zoals ik ook ben. Die wisky koop ik bij de Lidl. Acht jaar op eikenhout gelegen. Straks lig ik ook op eikenhout, hoop ik. In de Bourgogne koop je voor een paar centen een graf waar je tot in eeuwigheid kan blijven liggen.

Ik heb nummer honderd elf. Ruimte genoeg voor twee plaatsen. Als je zin hebt…Niet dat ik dwingend wil over komen. Ik blijf als noorderling een calvinist. Ze heb ben het er allemaal moeilijk mee. Als ik niet meer kan schrijven, ja, dan… Nu niet, nooit meer, dan heeft het leven geen enkele zin meer, dan heeft niets meer zin. Als ik dat eenmaal zeker weet, dan neem ik wraak op het leven, gaat de deur op slot en het licht voor goed uit.

Vrienden heb ik niet, dus ik hoef niemand te waarschuwen, dat maakt het allemaal gemakkelijker. Ik blaas mijn eigen lampje uit. Ik heb zo de veilige zekerheid dat ik zonder een cent je pijn aan mijn einde kom. Ik val niemand lastig met de oplos sing van mijn sores. De psychia ters zullen aan mij niks verdienen. De deur gaat de volgende keer wel op het nachtslot.

Ik geloof nergens in. De kosten kunnen dan flink op lopen. Voor de nabestaanden, laten die maar fijn gaan dokken. Ze hebben nooit naar mij om geke ken. Niemand zal van mijn dood beter worden, zelfs niet het Leger Des Heils of een nul zes lijn. En ik doe het natuurlijk voor de elfde van de maand, dat scheelt me weer een maand huur extra.

De gaskraan zet ik eerst even wijd open en ik steek een uit de kerk gejatte gewijde kaars van een me ter aan in de huiskamer. Met een beetje geluk vliegt het hele flatblok de lucht in.

Dan kom ik toch nog in de krant. Als ik ga, dan gaan de buren met me mee. Ik ben een literaire terrorist. Zo ga ik de geschiedenis in. Als een literaire van Speyk! Schijt aan de buren en daar gaat ie nog een keer! Ik heb nu negen maanden lang alleen maar suf gelul op papier kunnen krijgen. Mijn uitgever dreigde met een proces als ik mijn manuscript niet voor de contractueel afge sproken datum inlever.

De zoveelste door anderen opgeworpen blokkade. Ik dacht; ik doe het net als Jack Kerouac, ik draai een honderd meter lange rol telegram papier in mijn schrijf machine dan moet het lukken en drink vantevoren een paar liter wisky, dan wellen de zinnen vanz elf op uit het onderbewuste, dan ram ik de metaforen uit mijn toetsenbord.

Wat Jack kon, moet ik toch ook kunnen. We zijn inmiddels bijna zestig jaar verder, dus die methode moet eenvoudigweg nog goed werken. Er welde echter helemaal niets op. Ik ken een oude douanier in Roosendaal, me neer Eduard Rousseau, die in zijn vrije tijd schilderde.

Op zijn zolder lagen oude rollen telegraafpa pier. Een sympatieke man met Franse en Ierse voorouders. Ik heb nu ge noeg papier om wel honderd vuistdikke romans te schrijven, maar ik kom niet verder dan de eerste zin. Ik ben opgedroogd, leeg geknepen als een citroen, dat komt allemaal door die wijven.

Er is geen enkel alternatief voor schrijven. Eigenlijk is schrijven veel beter dan zo maar naamloos dood gaan, maar wat moet je als je niet verder kunt gaan. Je schiet er allemaal niets mee op. Zelfs Marcus Heeresma, het schrijven de ondier, die zich dood dronk was al snel vergeten en over Faber Heeresma die met zijn dronken kop tegen een bus op Ibiza reed hebben we ook nooit meer iets gehoord. Dat lullige zoontje van Heeresma is geboren als oud wijf.

Afkomst is geen garan tie. Het garandeert niets wie je vader is. Ik heb een revolver. Schiet je dwars mee door een motorblok. Gekocht op een brocante markt, ergens in de Nièvre. Er zijn moorden mee gepleegd door de plaatselijke maffia, daarom was het zo goedkoop. Het is een besmet wapen. Ik heb een doos met patronen via horeca eigenaar Serge geregeld, die kan alles regelen.

Als iemand bijdehand is…wil je iemand zijn banden lek laten steken, bel Serge! Een auto in de puin rijden? Je kopkleppen naar de kloten? Dat voelt goed als ik die revolver in mijn hand heb en de loop tegen mijn slaap druk. De dood in je hand. Tien centimeter verschil tussen leven en dood. De trekker als sleutel op de deur van de eeuw ig heid.

Er is weinig voor nodig. Ik heb daar een verhaal over ge schreven; Triggerhappy. Zelfmoord is een daad van belang en moed. Hij zegt op die manier van de posthume werkverschaffing te zijn. Hij pauzeert even en steekt met een bestudeerd gebaar een Lucky Strike op. Hij rookt meestal Gol den Fiction of het bovengenoemde merk, dat zou geluk brengen. Een Amsterdamse kunstenaar die later aan de drank is geraakt en in een atelier in oud west vegeteert heeft hem dat aangeraden. Nee, Caballero of Winnersjek is goed voor ex-Leidsepleinmeisjes zoals de donkerharige Catharina die al een kwart eeuw op een flatje woont, een betonnen zelfmoorddoos, van dat soort los gesla gen, belegen meisjes die alles neukten wat los en vast zat heeft hij na zijn zoveelste gonorrhoe van de blonde Vonne al lang zijn bekomst van.

Als hij stond te pissen uit zijn zieke pisbuis leek het alsof er een scheermes doorheen gleed, dat voelde niet echt goed. Hij vreest dat hij de ziekte —het loon van de zonde- ook heeft door gegeven aan zijn Nijmeegse vriendin Maaike, die voor fysiothera peute studeerde en aan Aletta die zeven jaar jonger is en Frans ging studeren in Utrecht. Zijn huis arts, de krullenbol Peter Flenzenstanser die in Haarlem op een flat aan de Orionweg woonde heeft hem meerder malen gewaarschuwd; nog één keer en je bent resistent tegen alle antibiotica die op de markt zijn, dan laat je maar je lul er af halen of zoek je een andere dokter en blijf je stinkende etter lekken tot je een ons weegt, zoals die schilder Breitner, dan zak je op een gegeven moment vanzelf door je hoeven of in elkaar achter je ezel om aan een hartinfarct te overlijden.

Zo kun je ook beroemd worden. Eigen roem moet stinken, dus als je een geslachtsziekte hebt moet je die koesteren. Een syfillitisch loopje ontwikkelen. Ik heb een negentiende eeuwse antieke prent gezien die The Syphilittic Walk heette. Als Wammes Waggel door het leven gaan.

Meneer was nogal actief in het relatiecircuit. Ik hoorde dat van Misja Mintjes. De gonorrhoe variant Vietnam Rose was in Neder land al sinds de midsixties aan het terrein winnen via deserteurs uit het Amerikaanse leger en daar was geen kruid tegen gewas sen.

Je lul er af laten halen, maar dat is het kind met het badwater weg gooien! Frank maakte snel dat hij weg kwam. Zonder af te reke nen, dat was al weer een meevaller.

Het gelach van de overige stamgasten herinnert hij zich maar al te goed. De donkere Hyacinth en Melissa Malloni die aan zijn tafel zaten liet hij verweesd achter om ze pas jaren later weer te zien. Ik heb het die ene keer geprobeerd, maar niet goed aangepakt. Het zit in de familie. Mijn vader ging in na zijn tweede scheiding aan het gas, maar ook dat mislukte, zo als alles in zijn leven mis liep.

Er was toen nog geen aardgas. Je hield er hooguit hoofdpijn aan over. Ik stond er bij en ik keek er naar. Hij werd zwaar kreunend en steunend afgevoerd onder het span laken, hij kon geen vin verroeren, dat vond hij als masochist nog lekker ook, daarna verbleef hij lang in de isoleercel in een dwangbuis, draaide totaal door, probeerde zijn kop tegen de muur stuk te slaan en bracht een jaar door in het gekkenhuis op de gesloten afdeling van paviljoen 3 waar de zwaarste gevallen zaten opgesloten.

Alleen kwam hij er nog gekker uit dan hij er in was gegaan. Hij was een slapjanus, die gefantaseerde verzetsverhalen ophing. Net als zijn eerst vrouw. Het zou me niet verwonderen als hij een dubbel rol had gespeeld. Zijn leven lang was hij verslaafd aan Libri um en Valium dat hij in combinatie met liters alcohol gebruikte, dan zoop hij een liter jenever op in combinatie met een handvol Librium pjes en ging dan als een gek racen van Amsterdam naar Zand voort langs de oude weg waar allemaal zij straten op uit kwamen die voor rang hadden, maar daar trok hij zich niets van aan, met tweehonderd dertig kilo meter per uur spoot hij over de weg, dat schoot wel lekker op.

Ik zat er naast en had al lang dood kunnen zijn. Misschien was dat ook maar het beste geweest. Mijn vader had van die grote, ouderwetse stopflessen waar vroeg er zuurtjes in zaten, die waren gevuld met antidepressiva en slaapmid delen.

Een kennis die medicijnen stu deerde vervalste recepten voor hem. Dus mannen laat je horen en vertel hoe jij me wilt laten genieten van de sex! Ik ben voor veel in dus stuur mij jou ge.. Loorse zoekt sex in Friesland is online. Ik ben een leuke spontane geile vrouw van 23 jaartjes jong en ben nog steeds op ontdekking in de wereld van sex.

Wil jij samen met mij op ontdekkingsreis en samen lekker genieten van de geile sex, dan moet je zeker snel reag.. Stoutmaarlief zoekt sex in Friesland is online. Voor mijn leeftijd al heel wat ervaring, ik was er vroeg bij zullen we maar zeggen. Al meerdere relaties achter de rug, en nu op het punt gekomen om voorlopig geen vaste relatie meer aan te gaan.

Ik weet ondertussen wel dat i.. Ik kom altijd zo lief en zachtaardig over maar daarmee trek ik alleen maar softies naar me toe. Ik wil gewoon keiharde sex!!!

Shavedpussy zoekt sex in Friesland is online. Plassex, veel mensen vinden het maar een vies iets maar ik hou er wel van. Nu hoop ik hier iemand te vinden die er ook wel voor in is. Niks lekkerder toch dan die heerlijke warme stralen over je lichaam voelen?..

Ik heb al heel wat meegemaakt in mijn leven maar heb nu mijn plekje in Friesland gevonden. Ik heb alles op orde heb een leuke baan en een leuk huisje. Alleen nu nog een leuke relatie en mijn leven is perfect voor mij. Forever-geil zoekt sex in Friesland is online. Single zonder sex is eg niet zow leuk. Dus ben ik op zoek naar leuke man liefst ook donkere man Ik ben geen maagd meer maar heel veel ervaring heb ik ook niet Stuur je me een lekkere foto van jezelf mee?..

Jolienzoektsex zoekt sex in Friesland is online. Niks poes pas gewoon sex geen klef gedoe wel lekker geil chatten en daarna sex.. Domiootje zoekt sex in Friesland is online. Hallo ik ben Daniek en ik zoek een leuke man die misschien wel mijn levenspartner zal gaan worden. Eerst plezier maken en wie weet wat er allemaal van zou kunnen gaan komen. Wil je me leren kennen stuur me dan even een ber..

Sexdates in Leeuwarden Oh. Takeme zoekt sex in Friesland. Ben een beest in bed, ze noemen mij ook wel geile poes ; en dat is niet zonder reden MariahelenaR zoekt sex in Friesland. Tiener zoekt sex in Friesland. Deze single meid heeft zin in wat lol met een leuke vent, liefst iemand van m'n eigen leeftijd, die veel ervaring heeft..

Het is echt niet dat ik dit alleen voor het geld doe, ik zit er financieel gewoon heel erg krap bij. Het liefste zou ik er niks voor vragen en het puur voor de fun en geniet.. Uitnl zoekt sex in Friesland. Pinkyme zoekt sex in Friesland. Knijpinmijntiet zoekt sex in Friesland is online. Mamairene zoekt sex in Friesland.

Leeuwarden heeft een rijke geschiedenis die helemaal terug gaat tot de Romeinse tijd. In die tijd woonden er al mensen op de plek waar nu de Oldenhove staat een scheve kerktoren die nooit is afgebouwd. Maar genoeg geschiedenislessen, we meten het nodig hebben over Sex in Leeuwarden, want dat is er volop in die mooie hoofdstad van de provincie Friesland.


pjes gratis gratis sex leeuwarden

Het van een kunstschilder uit Frankrijk geleende boekje Postkantoor van Charles Bukowski had ze nooit geretourneerd, hoorde hij. Frank wist dat hij toch geen enkele kans maakte als huwelijkskanidaat. Het wachten was op het overlijden van zijn vader die de grootste fotoverzameling van het land had, die hij onmiddellijk bij Sothesby onder de hamer zou brengen.

Hij schat de opbrengst op een anderhalf miljoen. Na successiebelasting en het aan deel van de veilinghouder zal er minder dan de helft over blijven.

Genoeg voor een bescheiden rijtjeswoning in Zaandam in een volks buurt en een trein abonnement eerste klas. Frank Forrest heeft alles in huis voor het geval dat. Een schoenendoos vol barbituraten, scheer mes sen, een strop en een op zijn maat gemaakte met de hand beschilderd doodskist. De parafernalia van een patheet naar goed negentiende eeuwse romantiek. In het ergste geval als niets lukt gaat hij gewoon aan het gas, net zoals zijn vader in een mislukte zelfmoordpoging ondernam, want waarvoor heeft een mens anders een aardgasaansluiting?

Zelf koken doet hij niet. De afwas van maanden lang staat aan elkaar te rotten in de granieten wasbak. En als hij toch zelfmoord gaat plegen dan doet hij het nog dit jaar want volgend jaar is de gasprijs alweer tien cent de kuub meer en dat kan hij van zijn schamele inkomsten niet op brengen, zegt hij met een morbide grijns.

Het is tegenstrijdig met het feit dat hij als toekomstige zelfmoordenaar niet postuum een rekening zal kun nen vol doen. Het urenlang bellen van nul zes lijnen is er ook niet meer bij. Zijn telefoon is afgesne den toen bleek dat hij de rekening van meer dan tienduizend gulden nooit zou kunnen betalen. Hij zit in de schuldsanering. Zelfmoord is nog steeds een goed alternatief voor wie als auteur geen uit komst meer ziet, denkt hij en deelt dat hardop mee. Het zoveelste cliché deze middag.

Suicide door middel van slaapmiddelen is een prima glijmiddel om langs lijnen van geleidelijkheid uit het leven te stappen, vindt hij. Nee, hij laat niemand achter die iets om hem geeft.

Zelfs geen aanloopkat of Heilssoldaat. De bakker en de melkboer komen al lang niet meer aan de deur. Zijn bestedings pa troon is te weinig lonend voor een kleine zelfstandige die een wagen uit de middenklasse wil rijden. Je merkt er niks van als je maar genoeg slikt; geen pijn, geen lijden, geen dramatisch afscheid, geen gerochel of gekreun. Je glijdt gewoon weg in een diepe slaap.

De vorige keer is het faliekant mislukt, dat wel. Ze vonden me net op tijd, zeiden ze, maar voor mij was het de verkeerde man op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats, die toen langs kwam. De brenger van de slechte boodschap is bij niemand populair.

Ik had per ongeluk de buiten deur open laten staan. De buurman vond mij en verwachtte dat ik hem dankbaar zou zijn, maar ik heb hem de zaal van het ziekenhuis uitgevloekt en weg gescholden. Ik was klaar voor de man met de zeis. Ik lag daar met een dozijn infusen in mijn vel geprikt, die aan slangen vast zaten waaraan in plaats van bloed in de zakken een fysiologiese zout oplossing zat omdat ik tegen bloedtransfusies ben en weer an dere zakken met medicijnen als tranquillizers in vloeibare toe stand aan verrijdbare kapstokken hingen, ik werd vol gepompt, dat is ook geen lolletje, ik voelde mij langzaam vol chemicaliën lopen, steeds giftiger werd ik.

Er daalde een grote boosheid in mij neer. Toen is er een grote, boze neger in mij neer gedaald. Net als bij Lucebert, maar die bleef lach en vanwege alle subsidies. Ik was een soort proefkonijn voor de farmaceutische industrie als fonds patiënt, dat komt er van als je in het ziekenfonds zit, dan telt alleen andermans belang, hebben ze me later verteld, dan kun je nog beter dood zijn, want elke keer als je je om draait of een scheet laat schiet er weer een infuus uit en lig je weer te bloeden omwille van de medische stand en het grootkapitaal.

Ik leek gotdome wel een vergiet met al die gaten in mijn huid! Doktoren zijn gesubli meerde sadisten om over de verpleegsters maar te zwijgen, dat zijn alle maal potten en de verple gers poepstampers, die er plezier in hebben je geslachtsdelen en anus schoon te schrobben met een harde borstel, het liefst een staalborstel en als je niet uitkijkt drukken ze tersluiks nog een duim in je anus om te kijken hoe je reageert!

Medisch onderzoek je noemen ze dat als ze je pros taat raken. Recht in de geurige paarsbruine, vochtige roos. Even gaatje prostaatje, meneer! En daar gaattie nog een keer! En wie protesteert wordt aan zijn bed vast gebonden of onder het spanlaken gelegd net als mijn ex- ver loofde Nel Snel. Gillend werd ze afgevoerd naar Vogelenzang waar mijn goede vriend Kees Bregge wipper en mijn broer Bob ook net waren opgenomen.

Goed gezelschap kent geen tijd. Mijn zuster is er ook rijp voor, die heeft elke band met de realiteit verbroken. Hij praat aan een stuk door.

Zijn gruwelijke bestaan lijkt steeds meer in de loop van het gesprek op het scenario van een horrorfilm. The chain saw murders. Frank zaagt maar door. Hij is niet te benijden. Ik moet wel eerlijk zijn: Het is bijna ondraaglijk, dat wel. Sex is mis schien een voorwaarde om geestelijk gezond te blijven, maar daar kun je zelf nog een oplossing voor zoeken als je geen partner kunt vin den. Je hebt niet voor niets vijf vingers aan elke hand, de handjive, van trekkensstein of je rost een dildo er anaal in, hangt tepelklemmen aan je gevoelige uiteinden, gespt een cokring om, trekt dameslingerie aan, stopt siliconenvullingen in de van je vrouw geleende bustehouder, scheert je hele lijf glad en gaat de baan op, een echte man zoeken, een wakkere spuitgast om het helse vuur in je te blussen, maar niet kunnen schrijven, dat is veel erger dan eenzaamheid of gebrek aan sex.

Het is de hel. Een oplossing voor zijn niet te benijden positie lijkt voorlopig nog niet voorhanden. Hij is nooit ter plaatse aan gekomen. Hij was tot de ultieme slot conclusie gekomen dat hij hele maal geen talent had. Voor de zekerheid midden op de oceaan en midden in de nacht.

Terug zwemmen was onmogelijk. Naar de haaien, letterlijk…deden maar meer beeldende kunstenaars en auteurs dat, daar zijn er sowieso veel te veel van. Al die halve zolen in beeldend kunstenaarsland imiteren Dali, maar halen nooit dat nivo. Ik ontmoette in Alkmaar laatst op straat een Dali epigonerende schilder. Een vriendelijke jongen met een bek vol rotte tanden.

Dat komt er van. Die mogelijkheid om overboord te springen heb ik ook zo nu en dan overwogen, maar ik kan heel goed zwemmen. Ik won vroeger van jongens van de zwemclub met de schoolslag. Ik trek nog gemakkelijk negentig baantjes in het zwembad. En waar moet ik overboord springen? Over de reling van de IJ pont? Een cruise kan ik echt niet betalen. Nee, ik moet het dichter bij huis zoeken. Zoals Francois Haverschmidt jezelf wurgen met het koord van de overgordijnen is toch ook niks.

Ik heb wel alles in huis voor het geval dat, als de nood aan de man komt …om heel zeker te zijn als ik helemaal niet meer kan schrijven, dan gooi ik een paar handen vol paarse, roze en licht groene tabletten mijn strot in en spoel die weg met een paar liter cognac en wisky.

Nee, niet on the rocks. Je moet het jezelf niet te gemakkelijk maken. Op genieten staat de doodstraf in mijn optiek. Zoals ik ook ben. Die wisky koop ik bij de Lidl. Acht jaar op eikenhout gelegen. Straks lig ik ook op eikenhout, hoop ik. In de Bourgogne koop je voor een paar centen een graf waar je tot in eeuwigheid kan blijven liggen.

Ik heb nummer honderd elf. Ruimte genoeg voor twee plaatsen. Als je zin hebt…Niet dat ik dwingend wil over komen. Ik blijf als noorderling een calvinist. Ze heb ben het er allemaal moeilijk mee. Als ik niet meer kan schrijven, ja, dan… Nu niet, nooit meer, dan heeft het leven geen enkele zin meer, dan heeft niets meer zin. Als ik dat eenmaal zeker weet, dan neem ik wraak op het leven, gaat de deur op slot en het licht voor goed uit.

Vrienden heb ik niet, dus ik hoef niemand te waarschuwen, dat maakt het allemaal gemakkelijker. Ik blaas mijn eigen lampje uit. Ik heb zo de veilige zekerheid dat ik zonder een cent je pijn aan mijn einde kom. Ik val niemand lastig met de oplos sing van mijn sores. De psychia ters zullen aan mij niks verdienen. De deur gaat de volgende keer wel op het nachtslot. Ik geloof nergens in. De kosten kunnen dan flink op lopen. Voor de nabestaanden, laten die maar fijn gaan dokken.

Ze hebben nooit naar mij om geke ken. Niemand zal van mijn dood beter worden, zelfs niet het Leger Des Heils of een nul zes lijn. En ik doe het natuurlijk voor de elfde van de maand, dat scheelt me weer een maand huur extra. De gaskraan zet ik eerst even wijd open en ik steek een uit de kerk gejatte gewijde kaars van een me ter aan in de huiskamer.

Met een beetje geluk vliegt het hele flatblok de lucht in. Dan kom ik toch nog in de krant. Als ik ga, dan gaan de buren met me mee. Ik ben een literaire terrorist. Zo ga ik de geschiedenis in. Als een literaire van Speyk! Schijt aan de buren en daar gaat ie nog een keer!

Ik heb nu negen maanden lang alleen maar suf gelul op papier kunnen krijgen. Mijn uitgever dreigde met een proces als ik mijn manuscript niet voor de contractueel afge sproken datum inlever.

De zoveelste door anderen opgeworpen blokkade. Ik dacht; ik doe het net als Jack Kerouac, ik draai een honderd meter lange rol telegram papier in mijn schrijf machine dan moet het lukken en drink vantevoren een paar liter wisky, dan wellen de zinnen vanz elf op uit het onderbewuste, dan ram ik de metaforen uit mijn toetsenbord.

Wat Jack kon, moet ik toch ook kunnen. We zijn inmiddels bijna zestig jaar verder, dus die methode moet eenvoudigweg nog goed werken.

Er welde echter helemaal niets op. Ik ken een oude douanier in Roosendaal, me neer Eduard Rousseau, die in zijn vrije tijd schilderde. Op zijn zolder lagen oude rollen telegraafpa pier. Een sympatieke man met Franse en Ierse voorouders.

Ik heb nu ge noeg papier om wel honderd vuistdikke romans te schrijven, maar ik kom niet verder dan de eerste zin. Ik ben opgedroogd, leeg geknepen als een citroen, dat komt allemaal door die wijven. Er is geen enkel alternatief voor schrijven. Eigenlijk is schrijven veel beter dan zo maar naamloos dood gaan, maar wat moet je als je niet verder kunt gaan.

Je schiet er allemaal niets mee op. Zelfs Marcus Heeresma, het schrijven de ondier, die zich dood dronk was al snel vergeten en over Faber Heeresma die met zijn dronken kop tegen een bus op Ibiza reed hebben we ook nooit meer iets gehoord.

Dat lullige zoontje van Heeresma is geboren als oud wijf. Afkomst is geen garan tie. Het garandeert niets wie je vader is. Ik heb een revolver. Schiet je dwars mee door een motorblok. Gekocht op een brocante markt, ergens in de Nièvre. Er zijn moorden mee gepleegd door de plaatselijke maffia, daarom was het zo goedkoop.

Het is een besmet wapen. Ik heb een doos met patronen via horeca eigenaar Serge geregeld, die kan alles regelen. Als iemand bijdehand is…wil je iemand zijn banden lek laten steken, bel Serge! Een auto in de puin rijden? Je kopkleppen naar de kloten? Dat voelt goed als ik die revolver in mijn hand heb en de loop tegen mijn slaap druk. De dood in je hand. Tien centimeter verschil tussen leven en dood. De trekker als sleutel op de deur van de eeuw ig heid. Er is weinig voor nodig.

Ik heb daar een verhaal over ge schreven; Triggerhappy. Zelfmoord is een daad van belang en moed. Hij zegt op die manier van de posthume werkverschaffing te zijn. Hij pauzeert even en steekt met een bestudeerd gebaar een Lucky Strike op. Hij rookt meestal Gol den Fiction of het bovengenoemde merk, dat zou geluk brengen. Een Amsterdamse kunstenaar die later aan de drank is geraakt en in een atelier in oud west vegeteert heeft hem dat aangeraden.

Nee, Caballero of Winnersjek is goed voor ex-Leidsepleinmeisjes zoals de donkerharige Catharina die al een kwart eeuw op een flatje woont, een betonnen zelfmoorddoos, van dat soort los gesla gen, belegen meisjes die alles neukten wat los en vast zat heeft hij na zijn zoveelste gonorrhoe van de blonde Vonne al lang zijn bekomst van. Als hij stond te pissen uit zijn zieke pisbuis leek het alsof er een scheermes doorheen gleed, dat voelde niet echt goed. Hij vreest dat hij de ziekte —het loon van de zonde- ook heeft door gegeven aan zijn Nijmeegse vriendin Maaike, die voor fysiothera peute studeerde en aan Aletta die zeven jaar jonger is en Frans ging studeren in Utrecht.

Zijn huis arts, de krullenbol Peter Flenzenstanser die in Haarlem op een flat aan de Orionweg woonde heeft hem meerder malen gewaarschuwd; nog één keer en je bent resistent tegen alle antibiotica die op de markt zijn, dan laat je maar je lul er af halen of zoek je een andere dokter en blijf je stinkende etter lekken tot je een ons weegt, zoals die schilder Breitner, dan zak je op een gegeven moment vanzelf door je hoeven of in elkaar achter je ezel om aan een hartinfarct te overlijden.

Zo kun je ook beroemd worden. Eigen roem moet stinken, dus als je een geslachtsziekte hebt moet je die koesteren. Een syfillitisch loopje ontwikkelen. Ik heb een negentiende eeuwse antieke prent gezien die The Syphilittic Walk heette. Als Wammes Waggel door het leven gaan. Meneer was nogal actief in het relatiecircuit.

Ik hoorde dat van Misja Mintjes. De gonorrhoe variant Vietnam Rose was in Neder land al sinds de midsixties aan het terrein winnen via deserteurs uit het Amerikaanse leger en daar was geen kruid tegen gewas sen. Je lul er af laten halen, maar dat is het kind met het badwater weg gooien!

Frank maakte snel dat hij weg kwam. Zonder af te reke nen, dat was al weer een meevaller. Het gelach van de overige stamgasten herinnert hij zich maar al te goed. De donkere Hyacinth en Melissa Malloni die aan zijn tafel zaten liet hij verweesd achter om ze pas jaren later weer te zien. Ik heb het die ene keer geprobeerd, maar niet goed aangepakt. Het zit in de familie. Mijn vader ging in na zijn tweede scheiding aan het gas, maar ook dat mislukte, zo als alles in zijn leven mis liep.

Er was toen nog geen aardgas. Je hield er hooguit hoofdpijn aan over. Ik stond er bij en ik keek er naar. Hij werd zwaar kreunend en steunend afgevoerd onder het span laken, hij kon geen vin verroeren, dat vond hij als masochist nog lekker ook, daarna verbleef hij lang in de isoleercel in een dwangbuis, draaide totaal door, probeerde zijn kop tegen de muur stuk te slaan en bracht een jaar door in het gekkenhuis op de gesloten afdeling van paviljoen 3 waar de zwaarste gevallen zaten opgesloten.

Alleen kwam hij er nog gekker uit dan hij er in was gegaan. Hij was een slapjanus, die gefantaseerde verzetsverhalen ophing. Net als zijn eerst vrouw. Het zou me niet verwonderen als hij een dubbel rol had gespeeld. Zijn leven lang was hij verslaafd aan Libri um en Valium dat hij in combinatie met liters alcohol gebruikte, dan zoop hij een liter jenever op in combinatie met een handvol Librium pjes en ging dan als een gek racen van Amsterdam naar Zand voort langs de oude weg waar allemaal zij straten op uit kwamen die voor rang hadden, maar daar trok hij zich niets van aan, met tweehonderd dertig kilo meter per uur spoot hij over de weg, dat schoot wel lekker op.

Ik zat er naast en had al lang dood kunnen zijn. Misschien was dat ook maar het beste geweest. Mijn vader had van die grote, ouderwetse stopflessen waar vroeg er zuurtjes in zaten, die waren gevuld met antidepressiva en slaapmid delen.

Een kennis die medicijnen stu deerde vervalste recepten voor hem. Als hij er flink bij zoop werd hij helemaal gek. Hij heeft nog eens geprobeerd zijn dochter aan te randen, maar eerst draaide hij de stoppen uit de zekeringen kast en ging grauwend en bulkend van geilheid als een geile beer op zoek in het donker naar zijn dochter, die aan één stuk door bleef gillen als een mager speenvarken in het pand aan de Nieuwe Spiegelstraat te Amsterdam.

Nou moet je weten dat het pand via een opening in de muur van de parterre door liep in het belendende pand, dus je had allemaal onover zichtelijke nissen, hoeken en trappenhuizen waar je iemand kon op jagen als je dat een seksjuwelen kick gaf. Hij hield van sado masochistische spelletjes en dat verklaart heel wat. Na de oorlog startten die lui allemaal S. Ze hadden foto albums met naakte jonge Jodinnen in bondage en aan martelpalen, daar geilden ze op.

Dat is natuurlijk ook heel opwindend, daar valt niks op af te dingen. Heel wat Joodse klanten die het kamp hadden overleefd kwamen bij een Meesteres concentratiekampje spelen tegen betaling van driehonderd gulden per uur, die mannen en vrouwen kregen er van langs met riemen en zwepen, de vellen hing en er bij, hun billen waren rauw als een gehakte biefstuk en dan smeekten ze om nog meer te lij den, strooiden er peper en zout op, dat brandde nog extra gemeen, dat was prima business.

Zout op de wonde zuivert uit. Dat voorkomt wondroos en gangreen. Scheppen, riep hij, gaat van Au! Zij heeft mij toen ook nog een aan bod gedaan om haar full time slaaf te worden. Ik heb het gepro beerd. Ze bond me dan naakt over een dertig meter diepe put in de tuin omdat ik hoogtevrees had.

Ze zou me dat wel even afleren. Ik zie het als shocktherapie. Je loopt financieel binnen door anderen af te rossen. Wie wil dat niet? Mijn homosexuele broer Bobbie woonde gratis in de Heemsteedse groot ouderlijke villa. Hij slikte een overdosis opiaten. Buiten westen voerden ze hem af met gillende sirenes naar het militaire hos pitaal in Overveen.

Ze pompten zijn maag leeg. Daarna draaide hij de psychiatrische inrichting Voge lenzang in. Net als zijn vader dertig jaar geleden. Bobbie was sadomasochist en homoseksjuweel. Hij vroeg mij met een windbuks kogeltjes van zilverpapier op zijn stijve, potlooddunne penis af te schieten. Ik vond dat een goed idee. Als het raak was kwam hij klaar. In de militaire dienst ben ik later daar om scherpschutter geworden, maar na een half jaar hebben ze me er uit gegooid.

Ik zag dan steeds mijn broer voor me die ik moest raken. Het werd een obsessie voor me. Sadomasochis me is onder homosexuelen een veel voorkomende hobby. Krankzinnigheid, bizarre sexuele afwijkingen, drugs gebruik en zelfmoord zit in mijn familie. Dat geeft het leven in elk geval nog een beetje fleur, anders was het maar een saaie boel.

Mijn zuster is al decennia lang onder psychiatrische begeleiding maar het helpt niet. Ze glijdt steeds verder af. Je kunt ook nooit zeggen tegen iemand die in therapie ligt: Gut, meid, wat ben jij daar toch van op geknapt! Mijn moeder is een beklagenswaardig psychiatrisch geval. Een onmoge lijk loeder. Ze zit ergens op gesloten in Nergenshuizen in een gesloten inrichting.

Of was het Voorthuizen? Ik heb haar nooit gekend. Ze loopt in de mantelzorg en bij het sociaal werk. Ik was anderhalf toen ze mij weg gaf aan mijn grootouders met de woorden: Ik lijd aan writersblock zei een psychiater uit Bloemendaal. Ik noemde hem altijd Wil lempie, want die zie je overal. Hij schuimde jaren lang elke achterafkroeg in Kennemerland af op zoek naar labiele, gekneusde, willige wijven.

Vooral in Haarlem, dat is vanoudsher een incestueus kunstenaars circuit. Iedereen doet het daar met iedereen. Willempie neukte alles wat los en vast zat. Elke losgeslagen meid pakte ie. Nou, daar barst het van in Haarlem, vraag maar aan cultuur draagsters Janny Sippekop van de kunstuitleen en die werkeloze secretaresse Elkie, die elke Haar lemse bijstands kunstenaar met een broek vol liefde genaaid hebben.

Willempie heeft mijn zuster ook regelmatig een veeg gegeven. Die jankende huilebalk, noemde die psychiater haar. Toen ze dagelijks stomdronken naakt in de luxaflex ging klimmen, volgens haar oom Roel, die directeur van een BLO school was, is ze door de woningbouwvereniging na een ontruimings proce dure de flat uit gezet. Psychiater Willempie hoorde tot een Haarlems collectief waarin psychia trische, labiele patiënten van hand tot hand gingen. Een tekenleraar deed daar ook aan mee. Ik word gek als ik niet kan schrijven.

Nee, eigenlijk werd ik daar vroeger gek van. Eerst wanhopig, dan stapelgek. Het is inherent aan het scheppingsproces. Nu word ik niet meer gek, maar ook niet minder. Die psychiater zei mij dat je zelf gek moest zijn om gekken te behandelen. Anders red je het niet.

Ik kom wel eens bij de ex-vrouw van prof. Braamsluiper in Bloemendaal in die villa aan de Tinnegieterweg 7. Nu een moddervette, uitgebluste nymfomane hoorde ik via Wim en Anneke Koster. Ik mocht haar wel, maar ze had vanaf het eerste moment een hekel aan mij, hoorde ik via via in Haarlem. Ze heeft me nog eens een keer voor lul gezet bij de Haarlemse kunstschilder Ben Perspex. Ze zocht ex posanten voor haar galerie. Ik raadde haar Ben aan. We gingen bij hem op bezoek en toen richtten ze beiden hun agressie op mij.

Typisch Haarlem waar kleinburgerlijkheid en truttigheid de toon aan geven in artistieke kringen. Haarlem wordt omringd door gekkenhuizen, gevangenissen, afkickkli nieken, bordelen en debielen scholen. Zondagmiddag liepen langs de Heemsteedse Dreef hele co lonnes imbecielen, begeleid door verplegers met honkbal knuppels. Het uiterlijk van een vrouw maakt me niets uit. Mager of dik speelt geen rol.

Uiterlijke schoonheid ook niet. Ik houd er wel van als ze van variatie in bed houdt. De vlees geworden perversie. Daar hield Elkie wel van. Alleen deugde haar karakter niet. Ze vertelde dat haar ex-man toen hij een praktijk als psychiater aan huis had altijd zei: Vijftig procent van de patiënten kun je naar huis sturen met een pilletje en de andere helft is zo gestoord die moet onmiddellijk worden op gesloten en nooit meer los gelaten.

Toen is hij maar in zaken gegaan en maakte een ingeslapen Amsterdamse uitgeverij groot. Hij is een absoluut genie, dat kun je van haar niet zeggen, dat toon beeld van smakeloosheid. Eenmaal per half jaar komt een uitgerangeerde, gescheiden kunstschil der uit Amsterdam langs om haar te jakken. Hij geeft les op de academie in Den Haag. In het appartement van de auteur ruikt het alsof we in de apenkooi in Artis verkeren. De geur van oud, ranzig zweet, gemixed met een half jaar ongewassen.

Hij lijkt een door het noodlot geteisterd strip mannetje dat weg gelopen lijkt uit een strip van Crumb. Hij is net vijftig geworden en de midlife cri sis staat op zijn ge zicht gegroefd. Voortdurend monomaan mompelend, totdat plotseling uren later hem de moed ontvalt en hij stil valt alsof de duracell batterijen van een roze speelgoedkonijn zijn uitgeput. Hij begint dan te huilen. Zijn ogen zwemmen koortsachtig van links naar rechts en doen mij aan de Belgische auteur Jef Geeraerts denken, die zich in een flaptekst de Vlaamse Jan Cremer noemde.

In was ik bij Geeraerts op bezoek was, toen zijn vrouw Nora door een mysterieuze huid ziekte aangetast met een hoofd van twee maal de normale grootte met vaste hand de drank jes in schonk. Ze leek op een alien. Uit een blikken doosje dat Frank Forrest zijn sigarettenfabriek noemt tovert hij op hoge snelheid een dagvoorraad filtersigaretten die hij in het Golden Fiction pakje doet.

Sigaretten uit de otomaat aan de overkant van zijn huis kan hij zich niet permitteren. Dus ben ik op zoek naar leuke man liefst ook donkere man Ik ben geen maagd meer maar heel veel ervaring heb ik ook niet Stuur je me een lekkere foto van jezelf mee?.. Jolienzoektsex zoekt sex in Friesland is online. Niks poes pas gewoon sex geen klef gedoe wel lekker geil chatten en daarna sex.. Domiootje zoekt sex in Friesland is online.

Hallo ik ben Daniek en ik zoek een leuke man die misschien wel mijn levenspartner zal gaan worden. Eerst plezier maken en wie weet wat er allemaal van zou kunnen gaan komen. Wil je me leren kennen stuur me dan even een ber.. Sexdates in Leeuwarden Oh. Takeme zoekt sex in Friesland. Ben een beest in bed, ze noemen mij ook wel geile poes ; en dat is niet zonder reden MariahelenaR zoekt sex in Friesland. Tiener zoekt sex in Friesland. Deze single meid heeft zin in wat lol met een leuke vent, liefst iemand van m'n eigen leeftijd, die veel ervaring heeft..

Het is echt niet dat ik dit alleen voor het geld doe, ik zit er financieel gewoon heel erg krap bij. Het liefste zou ik er niks voor vragen en het puur voor de fun en geniet.. Uitnl zoekt sex in Friesland. Pinkyme zoekt sex in Friesland. Knijpinmijntiet zoekt sex in Friesland is online. Mamairene zoekt sex in Friesland. Leeuwarden heeft een rijke geschiedenis die helemaal terug gaat tot de Romeinse tijd. In die tijd woonden er al mensen op de plek waar nu de Oldenhove staat een scheve kerktoren die nooit is afgebouwd.

Maar genoeg geschiedenislessen, we meten het nodig hebben over Sex in Leeuwarden, want dat is er volop in die mooie hoofdstad van de provincie Friesland.

De vrouwtjes daar zijn namelijk heel bijzonder. Het zijn van die gezonde Friese meiden die een nog veel gezondere appetijt naar sex schijnen te hebben. Daarom hebben wij Sex Leeuwarden in het leven geroepen, omdat we wel eens wilden zien hoeveel van deze geile vrouwtjes zich nou daadwerkelijk bij ons aan zouden komen melden.

Het zijn er heel erg veel. Ze zijn haast niet te tellen en er komen er wekelijks alleen maar meer bij. Van die mooie blondines die op zoek zijn naar Sex in Leeuwarden en natuurlijk daarbuiten. Want hun geilheid houdt bij de grens van Friesland heus niet op.

Ze willen meer en dan ook nog zo vaak als mogelijk. Het liefst gaan ze iedere dag met een andere vent naar bed, als ze maar een geile wip kunnen maken. De sex met deze vrouwtjes die overigens niet allemaal blond zijn hoor is zalig. Ze besteden er ook heel veel aandacht aan en laten geen standje onbenut.

Ze zijn creatief in bed, is wat wij dagelijks te horen krijgen. Wil je daar ook achter komen? Schrijf je dan snel in! Sex in Leeuwarden lekker? Het antwoord is volmondig ja. Meld je aan en ga aan de slag! Sex in Leeuwarden is zat te krijgen, helemaal sinds deze website er is. Je hoeft geen studentes na te jagen door het centrum van de stad.

Het is niet nodig om een vrouw ergens in het winkelcentrum of waar dan ook te gaan versieren, om er later achter te komen dat die grote brede vent die achter haar loopt haar vriendje blijkt te zijn.

...



Ero massage prive masturberende kutjes

  • 51
  • Turks meisje neuken meisjes willen neuken
  • 391
  • DIKE TIETE GEILE MAROKKAANSE MEID
  • Vrouw zoekt bi vrouw man neukt hoer





Geile penissen sexdate gelderland


Over de reling van de IJ pont? Een cruise kan ik echt niet betalen. Nee, ik moet het dichter bij huis zoeken. Zoals Francois Haverschmidt jezelf wurgen met het koord van de overgordijnen is toch ook niks. Ik heb wel alles in huis voor het geval dat, als de nood aan de man komt …om heel zeker te zijn als ik helemaal niet meer kan schrijven, dan gooi ik een paar handen vol paarse, roze en licht groene tabletten mijn strot in en spoel die weg met een paar liter cognac en wisky.

Nee, niet on the rocks. Je moet het jezelf niet te gemakkelijk maken. Op genieten staat de doodstraf in mijn optiek. Zoals ik ook ben. Die wisky koop ik bij de Lidl. Acht jaar op eikenhout gelegen. Straks lig ik ook op eikenhout, hoop ik. In de Bourgogne koop je voor een paar centen een graf waar je tot in eeuwigheid kan blijven liggen.

Ik heb nummer honderd elf. Ruimte genoeg voor twee plaatsen. Als je zin hebt…Niet dat ik dwingend wil over komen. Ik blijf als noorderling een calvinist. Ze heb ben het er allemaal moeilijk mee. Als ik niet meer kan schrijven, ja, dan… Nu niet, nooit meer, dan heeft het leven geen enkele zin meer, dan heeft niets meer zin. Als ik dat eenmaal zeker weet, dan neem ik wraak op het leven, gaat de deur op slot en het licht voor goed uit. Vrienden heb ik niet, dus ik hoef niemand te waarschuwen, dat maakt het allemaal gemakkelijker.

Ik blaas mijn eigen lampje uit. Ik heb zo de veilige zekerheid dat ik zonder een cent je pijn aan mijn einde kom. Ik val niemand lastig met de oplos sing van mijn sores. De psychia ters zullen aan mij niks verdienen. De deur gaat de volgende keer wel op het nachtslot. Ik geloof nergens in. De kosten kunnen dan flink op lopen. Voor de nabestaanden, laten die maar fijn gaan dokken. Ze hebben nooit naar mij om geke ken.

Niemand zal van mijn dood beter worden, zelfs niet het Leger Des Heils of een nul zes lijn. En ik doe het natuurlijk voor de elfde van de maand, dat scheelt me weer een maand huur extra. De gaskraan zet ik eerst even wijd open en ik steek een uit de kerk gejatte gewijde kaars van een me ter aan in de huiskamer. Met een beetje geluk vliegt het hele flatblok de lucht in. Dan kom ik toch nog in de krant. Als ik ga, dan gaan de buren met me mee. Ik ben een literaire terrorist.

Zo ga ik de geschiedenis in. Als een literaire van Speyk! Schijt aan de buren en daar gaat ie nog een keer! Ik heb nu negen maanden lang alleen maar suf gelul op papier kunnen krijgen. Mijn uitgever dreigde met een proces als ik mijn manuscript niet voor de contractueel afge sproken datum inlever.

De zoveelste door anderen opgeworpen blokkade. Ik dacht; ik doe het net als Jack Kerouac, ik draai een honderd meter lange rol telegram papier in mijn schrijf machine dan moet het lukken en drink vantevoren een paar liter wisky, dan wellen de zinnen vanz elf op uit het onderbewuste, dan ram ik de metaforen uit mijn toetsenbord.

Wat Jack kon, moet ik toch ook kunnen. We zijn inmiddels bijna zestig jaar verder, dus die methode moet eenvoudigweg nog goed werken. Er welde echter helemaal niets op.

Ik ken een oude douanier in Roosendaal, me neer Eduard Rousseau, die in zijn vrije tijd schilderde. Op zijn zolder lagen oude rollen telegraafpa pier. Een sympatieke man met Franse en Ierse voorouders.

Ik heb nu ge noeg papier om wel honderd vuistdikke romans te schrijven, maar ik kom niet verder dan de eerste zin. Ik ben opgedroogd, leeg geknepen als een citroen, dat komt allemaal door die wijven. Er is geen enkel alternatief voor schrijven. Eigenlijk is schrijven veel beter dan zo maar naamloos dood gaan, maar wat moet je als je niet verder kunt gaan.

Je schiet er allemaal niets mee op. Zelfs Marcus Heeresma, het schrijven de ondier, die zich dood dronk was al snel vergeten en over Faber Heeresma die met zijn dronken kop tegen een bus op Ibiza reed hebben we ook nooit meer iets gehoord.

Dat lullige zoontje van Heeresma is geboren als oud wijf. Afkomst is geen garan tie. Het garandeert niets wie je vader is. Ik heb een revolver. Schiet je dwars mee door een motorblok. Gekocht op een brocante markt, ergens in de Nièvre. Er zijn moorden mee gepleegd door de plaatselijke maffia, daarom was het zo goedkoop. Het is een besmet wapen. Ik heb een doos met patronen via horeca eigenaar Serge geregeld, die kan alles regelen.

Als iemand bijdehand is…wil je iemand zijn banden lek laten steken, bel Serge! Een auto in de puin rijden? Je kopkleppen naar de kloten? Dat voelt goed als ik die revolver in mijn hand heb en de loop tegen mijn slaap druk. De dood in je hand. Tien centimeter verschil tussen leven en dood. De trekker als sleutel op de deur van de eeuw ig heid. Er is weinig voor nodig. Ik heb daar een verhaal over ge schreven; Triggerhappy.

Zelfmoord is een daad van belang en moed. Hij zegt op die manier van de posthume werkverschaffing te zijn. Hij pauzeert even en steekt met een bestudeerd gebaar een Lucky Strike op. Hij rookt meestal Gol den Fiction of het bovengenoemde merk, dat zou geluk brengen. Een Amsterdamse kunstenaar die later aan de drank is geraakt en in een atelier in oud west vegeteert heeft hem dat aangeraden.

Nee, Caballero of Winnersjek is goed voor ex-Leidsepleinmeisjes zoals de donkerharige Catharina die al een kwart eeuw op een flatje woont, een betonnen zelfmoorddoos, van dat soort los gesla gen, belegen meisjes die alles neukten wat los en vast zat heeft hij na zijn zoveelste gonorrhoe van de blonde Vonne al lang zijn bekomst van. Als hij stond te pissen uit zijn zieke pisbuis leek het alsof er een scheermes doorheen gleed, dat voelde niet echt goed.

Hij vreest dat hij de ziekte —het loon van de zonde- ook heeft door gegeven aan zijn Nijmeegse vriendin Maaike, die voor fysiothera peute studeerde en aan Aletta die zeven jaar jonger is en Frans ging studeren in Utrecht. Zijn huis arts, de krullenbol Peter Flenzenstanser die in Haarlem op een flat aan de Orionweg woonde heeft hem meerder malen gewaarschuwd; nog één keer en je bent resistent tegen alle antibiotica die op de markt zijn, dan laat je maar je lul er af halen of zoek je een andere dokter en blijf je stinkende etter lekken tot je een ons weegt, zoals die schilder Breitner, dan zak je op een gegeven moment vanzelf door je hoeven of in elkaar achter je ezel om aan een hartinfarct te overlijden.

Zo kun je ook beroemd worden. Eigen roem moet stinken, dus als je een geslachtsziekte hebt moet je die koesteren. Een syfillitisch loopje ontwikkelen. Ik heb een negentiende eeuwse antieke prent gezien die The Syphilittic Walk heette.

Als Wammes Waggel door het leven gaan. Meneer was nogal actief in het relatiecircuit. Ik hoorde dat van Misja Mintjes. De gonorrhoe variant Vietnam Rose was in Neder land al sinds de midsixties aan het terrein winnen via deserteurs uit het Amerikaanse leger en daar was geen kruid tegen gewas sen.

Je lul er af laten halen, maar dat is het kind met het badwater weg gooien! Frank maakte snel dat hij weg kwam. Zonder af te reke nen, dat was al weer een meevaller. Het gelach van de overige stamgasten herinnert hij zich maar al te goed. De donkere Hyacinth en Melissa Malloni die aan zijn tafel zaten liet hij verweesd achter om ze pas jaren later weer te zien.

Ik heb het die ene keer geprobeerd, maar niet goed aangepakt. Het zit in de familie. Mijn vader ging in na zijn tweede scheiding aan het gas, maar ook dat mislukte, zo als alles in zijn leven mis liep. Er was toen nog geen aardgas. Je hield er hooguit hoofdpijn aan over. Ik stond er bij en ik keek er naar. Hij werd zwaar kreunend en steunend afgevoerd onder het span laken, hij kon geen vin verroeren, dat vond hij als masochist nog lekker ook, daarna verbleef hij lang in de isoleercel in een dwangbuis, draaide totaal door, probeerde zijn kop tegen de muur stuk te slaan en bracht een jaar door in het gekkenhuis op de gesloten afdeling van paviljoen 3 waar de zwaarste gevallen zaten opgesloten.

Alleen kwam hij er nog gekker uit dan hij er in was gegaan. Hij was een slapjanus, die gefantaseerde verzetsverhalen ophing. Net als zijn eerst vrouw. Het zou me niet verwonderen als hij een dubbel rol had gespeeld.

Zijn leven lang was hij verslaafd aan Libri um en Valium dat hij in combinatie met liters alcohol gebruikte, dan zoop hij een liter jenever op in combinatie met een handvol Librium pjes en ging dan als een gek racen van Amsterdam naar Zand voort langs de oude weg waar allemaal zij straten op uit kwamen die voor rang hadden, maar daar trok hij zich niets van aan, met tweehonderd dertig kilo meter per uur spoot hij over de weg, dat schoot wel lekker op.

Ik zat er naast en had al lang dood kunnen zijn. Misschien was dat ook maar het beste geweest. Mijn vader had van die grote, ouderwetse stopflessen waar vroeg er zuurtjes in zaten, die waren gevuld met antidepressiva en slaapmid delen. Een kennis die medicijnen stu deerde vervalste recepten voor hem. Als hij er flink bij zoop werd hij helemaal gek. Hij heeft nog eens geprobeerd zijn dochter aan te randen, maar eerst draaide hij de stoppen uit de zekeringen kast en ging grauwend en bulkend van geilheid als een geile beer op zoek in het donker naar zijn dochter, die aan één stuk door bleef gillen als een mager speenvarken in het pand aan de Nieuwe Spiegelstraat te Amsterdam.

Nou moet je weten dat het pand via een opening in de muur van de parterre door liep in het belendende pand, dus je had allemaal onover zichtelijke nissen, hoeken en trappenhuizen waar je iemand kon op jagen als je dat een seksjuwelen kick gaf. Hij hield van sado masochistische spelletjes en dat verklaart heel wat. Na de oorlog startten die lui allemaal S.

Ze hadden foto albums met naakte jonge Jodinnen in bondage en aan martelpalen, daar geilden ze op. Dat is natuurlijk ook heel opwindend, daar valt niks op af te dingen. Heel wat Joodse klanten die het kamp hadden overleefd kwamen bij een Meesteres concentratiekampje spelen tegen betaling van driehonderd gulden per uur, die mannen en vrouwen kregen er van langs met riemen en zwepen, de vellen hing en er bij, hun billen waren rauw als een gehakte biefstuk en dan smeekten ze om nog meer te lij den, strooiden er peper en zout op, dat brandde nog extra gemeen, dat was prima business.

Zout op de wonde zuivert uit. Dat voorkomt wondroos en gangreen. Scheppen, riep hij, gaat van Au! Zij heeft mij toen ook nog een aan bod gedaan om haar full time slaaf te worden.

Ik heb het gepro beerd. Ze bond me dan naakt over een dertig meter diepe put in de tuin omdat ik hoogtevrees had. Ze zou me dat wel even afleren.

Ik zie het als shocktherapie. Je loopt financieel binnen door anderen af te rossen. Wie wil dat niet? Mijn homosexuele broer Bobbie woonde gratis in de Heemsteedse groot ouderlijke villa. Hij slikte een overdosis opiaten. Buiten westen voerden ze hem af met gillende sirenes naar het militaire hos pitaal in Overveen.

Ze pompten zijn maag leeg. Daarna draaide hij de psychiatrische inrichting Voge lenzang in. Net als zijn vader dertig jaar geleden. Bobbie was sadomasochist en homoseksjuweel. Hij vroeg mij met een windbuks kogeltjes van zilverpapier op zijn stijve, potlooddunne penis af te schieten. Ik vond dat een goed idee. Als het raak was kwam hij klaar.

In de militaire dienst ben ik later daar om scherpschutter geworden, maar na een half jaar hebben ze me er uit gegooid. Ik zag dan steeds mijn broer voor me die ik moest raken. Het werd een obsessie voor me. Sadomasochis me is onder homosexuelen een veel voorkomende hobby.

Krankzinnigheid, bizarre sexuele afwijkingen, drugs gebruik en zelfmoord zit in mijn familie. Dat geeft het leven in elk geval nog een beetje fleur, anders was het maar een saaie boel. Mijn zuster is al decennia lang onder psychiatrische begeleiding maar het helpt niet. Ze glijdt steeds verder af. Je kunt ook nooit zeggen tegen iemand die in therapie ligt: Gut, meid, wat ben jij daar toch van op geknapt!

Mijn moeder is een beklagenswaardig psychiatrisch geval. Een onmoge lijk loeder. Ze zit ergens op gesloten in Nergenshuizen in een gesloten inrichting. Of was het Voorthuizen? Ik heb haar nooit gekend. Ze loopt in de mantelzorg en bij het sociaal werk. Ik was anderhalf toen ze mij weg gaf aan mijn grootouders met de woorden: Ik lijd aan writersblock zei een psychiater uit Bloemendaal. Ik noemde hem altijd Wil lempie, want die zie je overal. Hij schuimde jaren lang elke achterafkroeg in Kennemerland af op zoek naar labiele, gekneusde, willige wijven.

Vooral in Haarlem, dat is vanoudsher een incestueus kunstenaars circuit. Iedereen doet het daar met iedereen. Willempie neukte alles wat los en vast zat. Elke losgeslagen meid pakte ie. Nou, daar barst het van in Haarlem, vraag maar aan cultuur draagsters Janny Sippekop van de kunstuitleen en die werkeloze secretaresse Elkie, die elke Haar lemse bijstands kunstenaar met een broek vol liefde genaaid hebben. Willempie heeft mijn zuster ook regelmatig een veeg gegeven.

Die jankende huilebalk, noemde die psychiater haar. Toen ze dagelijks stomdronken naakt in de luxaflex ging klimmen, volgens haar oom Roel, die directeur van een BLO school was, is ze door de woningbouwvereniging na een ontruimings proce dure de flat uit gezet. Psychiater Willempie hoorde tot een Haarlems collectief waarin psychia trische, labiele patiënten van hand tot hand gingen. Een tekenleraar deed daar ook aan mee. Ik word gek als ik niet kan schrijven. Nee, eigenlijk werd ik daar vroeger gek van.

Eerst wanhopig, dan stapelgek. Het is inherent aan het scheppingsproces. Nu word ik niet meer gek, maar ook niet minder. Die psychiater zei mij dat je zelf gek moest zijn om gekken te behandelen. Anders red je het niet. Ik kom wel eens bij de ex-vrouw van prof. Braamsluiper in Bloemendaal in die villa aan de Tinnegieterweg 7.

Nu een moddervette, uitgebluste nymfomane hoorde ik via Wim en Anneke Koster. Ik mocht haar wel, maar ze had vanaf het eerste moment een hekel aan mij, hoorde ik via via in Haarlem.

Ze heeft me nog eens een keer voor lul gezet bij de Haarlemse kunstschilder Ben Perspex. Ze zocht ex posanten voor haar galerie. Ik raadde haar Ben aan. We gingen bij hem op bezoek en toen richtten ze beiden hun agressie op mij. Typisch Haarlem waar kleinburgerlijkheid en truttigheid de toon aan geven in artistieke kringen. Haarlem wordt omringd door gekkenhuizen, gevangenissen, afkickkli nieken, bordelen en debielen scholen.

Zondagmiddag liepen langs de Heemsteedse Dreef hele co lonnes imbecielen, begeleid door verplegers met honkbal knuppels. Het uiterlijk van een vrouw maakt me niets uit. Mager of dik speelt geen rol. Uiterlijke schoonheid ook niet. Ik houd er wel van als ze van variatie in bed houdt. De vlees geworden perversie. Daar hield Elkie wel van. Alleen deugde haar karakter niet. Ze vertelde dat haar ex-man toen hij een praktijk als psychiater aan huis had altijd zei: Vijftig procent van de patiënten kun je naar huis sturen met een pilletje en de andere helft is zo gestoord die moet onmiddellijk worden op gesloten en nooit meer los gelaten.

Toen is hij maar in zaken gegaan en maakte een ingeslapen Amsterdamse uitgeverij groot. Hij is een absoluut genie, dat kun je van haar niet zeggen, dat toon beeld van smakeloosheid.

Eenmaal per half jaar komt een uitgerangeerde, gescheiden kunstschil der uit Amsterdam langs om haar te jakken. Hij geeft les op de academie in Den Haag.

In het appartement van de auteur ruikt het alsof we in de apenkooi in Artis verkeren. De geur van oud, ranzig zweet, gemixed met een half jaar ongewassen. Hij lijkt een door het noodlot geteisterd strip mannetje dat weg gelopen lijkt uit een strip van Crumb. Hij is net vijftig geworden en de midlife cri sis staat op zijn ge zicht gegroefd. Voortdurend monomaan mompelend, totdat plotseling uren later hem de moed ontvalt en hij stil valt alsof de duracell batterijen van een roze speelgoedkonijn zijn uitgeput.

Hij begint dan te huilen. Zijn ogen zwemmen koortsachtig van links naar rechts en doen mij aan de Belgische auteur Jef Geeraerts denken, die zich in een flaptekst de Vlaamse Jan Cremer noemde. In was ik bij Geeraerts op bezoek was, toen zijn vrouw Nora door een mysterieuze huid ziekte aangetast met een hoofd van twee maal de normale grootte met vaste hand de drank jes in schonk.

Ze leek op een alien. Uit een blikken doosje dat Frank Forrest zijn sigarettenfabriek noemt tovert hij op hoge snelheid een dagvoorraad filtersigaretten die hij in het Golden Fiction pakje doet. Sigaretten uit de otomaat aan de overkant van zijn huis kan hij zich niet permitteren.

Per dag rookt hij maar liefst negentig zelf ge draaide van de weduwe. Om half zeven haalt hij, met het zorgelijk gezicht van een opoetje die net haar laatste duit van haar AOW-tje heeft verspeeld tijdens de Bingo avond, de aangebro ken wijnfles uit de keuken.

In de gootsteen van het aanrecht staan twee weken afwas aan elkaar te rotten. Een jonge collega, die voor zo ver te zien aan de verdroogde spahhetti resten na een overvloedige spaghetti maaltijd ten huize van de schrijver zijn eerste stickie rookte, blijkt een maand geleden te hebben over gegeven, half over het aanrecht, de rest in de spoelbak. Frank schenkt afgepaste hoeveelheden in stoffige glaas jes, die in een vorig leven als mosterdpotje dienst deden.

Alcohol ontsmet, schiet door mij heen als ik een teug neem. De wijn is van de beken de Vin du Chagrin wijngaarden uit het hoofd pijngebied in Ver weggistan. Ik laat niets merken van mijn weerzin. Hij vertelt over zijn debuut als dichter. De gedichten, opgedragen aan Rilke, Lorca en Jim Morrison vertolken een nachtzwart wereldbeeld waarin geen sprankje licht door dringt en bij tijd en wijle zelfs hilarisch worden.

Een en al onomkeerbare doffe ellende in een wereld waar moedwil en misverstand de han den ineen hebben geslagen om de auteur het leven tot een kwelling te maken.

Ik sloeg de luiken open, de stank van koeien mest, half verbrand nat hout en het meedogenloze zonlicht stompten onverbiddelijk in mijn onge schoren, grauwe artiestenbakkes. Mijn korstige, rood aangelopen ontstoken ogen keken knippe rend en wantrouwend de wereld in en weer zou een moeizame dag lood zwaar beginnen.

Geluk was niet meer dan elke ochtend een drol te draaien en bij de eerste ochtendrochel een klodder donkerrood bloed op te spuwen in de witte keramiek wasbak. Ik keek in de spiegel en grijnsde.

Een van mijn saffraangele snijtanden was tot op het tandvlees afgebroken na de vechtpartij van gister avond op de karateclub…ik moest bijna kotsen van mijzelf. Sadisme jegens dieren, vrouwen, meisjes en kleine kinderen spelen in zijn dwingende verhalen de hoofdrol.

De grootste rol in de verhalen is ui teraard voor de auteur als eeuwige loser zelf weg gelegd, want wie kan beter een uitzichtsloos inktzwart wereldbeeld scheppen dan hij?

Reeds als kleuter van vier knutselde hij zijn eerste guillo tine in elkaar waarmee hij zijn hamster onthoofde. In de zesde klas van de lagere school schiet hij met een gestolen punt 38 special per ongeluk een vriendje de helft van zijn gezicht weg. Een paar centimeter verder en zijn hele kop was er afgeknald. Mallejaggy, die tekenleraar wordt wie te stom is voor de universiteit en te laf voor de han del, ja, die lummel wordt tekenleraar na zijn vervroegde pensionering van job en van wijf veran dert om als amateurschilder in gereformeerde kerken en synagoges zijn werken te exposeren.

Zijn werk was te slecht om in galeries te exposeren. Hij wordt door gebrek aan kwaliteiten drie maal afgewezen voor het lid maatschap van een hoofdstedelijke kunstenaarsvereniging waar hij volko men onterecht een collega uit midden Frankrijk de schuld van geeft en een lastercampagne tegen hem begint in vrijgemaakt gereformeerde kringen rond de Friese gereformeerde tekenleraar Jan Loontrekker, de Stalen Jezus van Zwiggelte en de stijl calvinistische Groningse eeuwige student Hens van Deventer, die met zijn opgeblazen, verwaten Popeye kop een paar jaar medicijnen stu deerde, daarna een paar jaar kunstgeschiedenis, taxichauffeur wordt, bij de EO gaat werken als omroeper, omdat je daar volgens zijn eigen zeggen niets voor hoeft te kunnen, een depressieve Amerikaanse huwt met chronische hoofdpijn, rheumatiek en kruipknie.

Een handige truuk, die de kladschilderes Patty Harpsichord ook ge bruikte. Een Joden streek zouden ras Amsterdammers het noemen. Een manoeuvre, gehaaide ex ploitanten van de holocaust industrie waardig. Marc ervaart het als een liefdevol, sacraal gebaar en weet op deze manier geen risico te lopen dat hij gecastreerd wordt door een on verhoedse liefdesbeet van zijn jonge, onervaren minnares in zijn edele delen en herinnert zich in een gefingeerde, gefantaseerde flash back plotseling hoe in een film over de concentratiekampen met nijptangen de kronen uit de monden werden ge broken van duizenden lijken.

Een rilling van genot gaat door hem heen en op hetzelfde moment komt hij overvloedig klaar. Een maand later moet hij bij de directeur van de akademie op het matje komen omdat de ouders van het overspan nen meisje dat inmiddels in een psychiatrische kliniek is opge nomen hun beklag zijn gaan doen en met aangifte dreigen.

Menig man zijn geslachtsdeel is half of heel doorgebeten bij een potje pijpen, weet Frank Forrest gnuivend te vertellen, die het aan de lijve heeft ondervonden toen hij voor de zoveelste keer in ne genenzestig lag met de echtgenote van de gebochelde kunstschilder Ger van Zuiden uit Heerenje zusveen, een vrouw als een blind molenpaard, met haar kunstgebit vrolijk voortklepperend tot over de horizon van het daaglijks bestaan door met haar prothese het Wilhelmus ritmisch weer te geven bij feesten en partijen.

Ze gaf piano- en zanglessen aan jonge vrouwen. Muurbloemen verleppen het snelst. Ook Marc heeft zoals de meeste mannen wat wederzijdse orale sex betreft als verstandig man nooit risicos willen lopen en is daarom ongelukkig in de liefde. De vrouwtjes trekken het niet meer als de man zich niet voor de volle honderd procent in zet tussen de klamme lappen en richten zich met heel wat liefde in de tangaslip nog liever op elkaar.

Het is geen man die niet beffen kan, zei een bekende kunstschilder uit Couloutre Frankrijk. Hij wil hier liever anoniem blijven. Voor je het weet staan ze in rotten van vier tot aan de horizon voor het witte kunstsoffen hek te dringen. In de kelder van de voormalige echtelijke woning bewaarde Marc een kubieke meter poep- en pies boekjes, keiharde porno waar de streng christelijk gereformeerde ex-ouderling Marc aan verslaafd was.

Als zijn toenmalige eerste vrouw de porno vindt verlaat zij hem, legt een briefje op tafel dat zij niet meer met hem getrouwd wil zijn en spant een echtscheidingsprocedure aan met een forse eis wat de alimentatie betreft. De eerstejaarsleerlinge, waar de depressieve Marc, in de weg gezeten door een buik als een bierton, moeizaam boven op klimt blijkt binnen een half jaar aan anorexia ner vosa te lijden.

Haar vrijgemaakt gereformeerde vader verkrachtte haar met een broek vol christe lijke naasteliefde vanaf haar zevende levensjaar en als Marc moeizaam op haar skelet achtige figuu rtje ligt te krikken, schieten flarden van zwart wit Polygoon Auschwitz documentaires voor zijn gees tesoog voorbij. Die beelden werken duidelijk genotsverhogend en komt hij al Sieg Heil roepend over vloedig klaar. De hele matras dagen lang klam want de jongedame bleek net aan de menstruatie.

Hij raakt in paniek, ijs beert door alle kamers van het huis, slaat met de deuren en loopt te vloeken. Ze verlaat in paniek huilend de flat. Haar prothese laat zij liggen in de flat van Marc, die dezelfde nacht het kunstgebit verder vergeet, in vervoering voortdurend haar naam roept en de hele nacht door woest mastur beert tot de vellen er bij hangen en zijn paarse deel tekenen van wondroos vertoont.

Dat de lezer wanhopig en ontredderd achterblijft interesseert hem geen zier, want daar is hij niet voor verant woordelijk, zegt hij. Je kunt er alle kanten mee op. Het is aan de lezer zelf er le ring uit te trekken en de geheime boodschappen uit te peuren! Je moet wel tussen de regels door kunnen le zen met je bijziende kunstkop, weet je! En ik trek mijn ei gen baan, net als Apie Prins. Ik denk dat ik daarom ook niet goed verkoop. Vijfhonderd exemplaren over tien jaar is niet echt veel.

De mensen willen vrolijke boeken lezen. Boeken met rijmpjes van een oppervlakkige clown als Toon Hermans. De lezers die ik heb zijn de echte lezers, de laatsten der Mohikanen, die denken net zoals ik, die voelen zoals ik, die leven zoals ik, daar kan ik mee le z. Rooksigaar zo lang het maar Havanas zijn die resulteren in saffraangele tanden een vernicotineerde befsnor zelfs de huishond ziet bruin het lieve vrouwtje rochelt er hartverscheuend op los voor wie is er dan nog hoop op betere tijden?

Klaaf er zijn maar 2 mogelijkheden: Arman dan denk ik weer aan die protest song Ben ik niet te min omdat je vader een grotere kar hep dan de mijne maar ook aan de Franse kunstenaar Arman een goeie naam een veel belovende naam nog beter dan van der Wal. Teveel en te goed…" zouden het probleem niet mogen wezen. Heb me vermaakt met je overvloed maar las ook tussen de regels…! He Fred; je reageerde op een blogdingetje van mij over Vinkenoog.

Vanavond was op de tv. Je reageert onder je WordPress. Je reageert onder je Twitter account. Je reageert onder je Facebook account. Houd me via e-mail op de hoogte van nieuwe reacties. Ik woonde lang in Amsterdam van aug. Mijn voorouders zijn van de ene tak afkomstig uit Beauvais en de andere uit Friesland. De Franse tak is verantwoordelijk voor de perverse, decadente inslag en intelligentie van mijn geslacht, de Friese tak voor het vitalisme, het door drammen van achter de dijken met een houten klomp in de hand gekop peld aan een gezonde kijk op de werkelijkheid.

Het liefste zou ik er niks voor vragen en het puur voor de fun en geniet.. Uitnl zoekt sex in Friesland. Pinkyme zoekt sex in Friesland. Knijpinmijntiet zoekt sex in Friesland is online.

Mamairene zoekt sex in Friesland. Leeuwarden heeft een rijke geschiedenis die helemaal terug gaat tot de Romeinse tijd. In die tijd woonden er al mensen op de plek waar nu de Oldenhove staat een scheve kerktoren die nooit is afgebouwd. Maar genoeg geschiedenislessen, we meten het nodig hebben over Sex in Leeuwarden, want dat is er volop in die mooie hoofdstad van de provincie Friesland. De vrouwtjes daar zijn namelijk heel bijzonder. Het zijn van die gezonde Friese meiden die een nog veel gezondere appetijt naar sex schijnen te hebben.

Daarom hebben wij Sex Leeuwarden in het leven geroepen, omdat we wel eens wilden zien hoeveel van deze geile vrouwtjes zich nou daadwerkelijk bij ons aan zouden komen melden. Het zijn er heel erg veel. Ze zijn haast niet te tellen en er komen er wekelijks alleen maar meer bij. Van die mooie blondines die op zoek zijn naar Sex in Leeuwarden en natuurlijk daarbuiten. Want hun geilheid houdt bij de grens van Friesland heus niet op.

Ze willen meer en dan ook nog zo vaak als mogelijk. Het liefst gaan ze iedere dag met een andere vent naar bed, als ze maar een geile wip kunnen maken. De sex met deze vrouwtjes die overigens niet allemaal blond zijn hoor is zalig.

Ze besteden er ook heel veel aandacht aan en laten geen standje onbenut. Ze zijn creatief in bed, is wat wij dagelijks te horen krijgen. Wil je daar ook achter komen? Schrijf je dan snel in! Sex in Leeuwarden lekker? Het antwoord is volmondig ja. Meld je aan en ga aan de slag! Sex in Leeuwarden is zat te krijgen, helemaal sinds deze website er is.

Je hoeft geen studentes na te jagen door het centrum van de stad. Het is niet nodig om een vrouw ergens in het winkelcentrum of waar dan ook te gaan versieren, om er later achter te komen dat die grote brede vent die achter haar loopt haar vriendje blijkt te zijn.

Dit alles behoort tot het verleden. Vanaf nu kom je hier voor wilde sex. Kom snel Sex in Leeuwarden halen Waarom zou je nog langer wachten en op al die plekken zoeken naar lekkere sex, terwijl je nu Sex Leeuwarden gevonden hebt? Je kunt het toch niet beter treffen dan dit?

De meiden die je hier ziet, willen allemaal Sex in Leeuwarden met je hebben, het is gewoon waanzinnig! Ze hebben allemaal zin in een stevige beurt. En dan wel van jou! Laat je door niets tegenhouden, alles wat je hier doet wordt uiterst discreet onder handen genomen, dus niemand hoeft te weten wat je allemaal aan het doen bent.

Het is alleen tussen jou en die schoonheid uit Leeuwarden die je in je bedje aan zal treffen. Het is toch heerlijk om te weten, dat je via deze plek gegarandeerd sex zult hebben? Kom, schrijf je gewoon eventjes in. Het is zo gebeurd en het resultaat is overweldigend!

Zo overweldigend, dat je vast en zeker nog eens een keer terug zal komen. Alle rechten voorbehouden aan Sexleeuwarden.

pjes gratis gratis sex leeuwarden