Meisjes die elkaar beffen lekker kut neuken

meisjes die elkaar beffen lekker kut neuken

Je zult dan echter geen toegang meer hebben tot onze site. Je browser ondersteunt geen javascript. Schakel javascript in om door te kunnen gaan. Scroll omlaag voor meer informatie. De cookie is een klein stukje tekst dat door een website op je computer wordt geplaatst om bijvoorbeeld bij te houden of je bent ingelogd, wanneer je laatste bezoek was etc.

Cookies zijn niet eng, maar onderdeel van de HTTP-specificatie. Het HyperText Transfer Protocol wordt door iedereen gebruikt die een website bezoekt: Cookies kunnen nooit gebruikt worden om privégegevens van je computer uit te lezen of wachtwoorden te onderscheppen. Ook kunnen ze een computer niet infecteren met een virus of trojan. Ze zijn dus volkomen veilig en worden al sinds de jaren 90 zonder incident gebruikt op bijna ALLE websites in de wereld.

Uitleg over onze cookies. Dit is een hash van je huidige session id. Deze wordt gebruikt om te voorkomen dat anderen zich door middel van browsermanipulatie kunnen voordoen als jou. In dit cookie staat je userid opgeslagen.

Deze werkt alleen in combinatie met het sessid cookie dat hierboven al vermeld staat. Hier wordt de schermbreedte van je device opgeslagen. Op basis hiervan kunnen bepaalde elementen wel of niet worden ingeladen of van een passende weergave worden voorzien. Dit cookie wordt door cloudserverdienst Cloudflare gebruikt om de juiste bezoekers naar onze server door te sturen.

Zonder dit id zou je geen pagina te zien krijgen. Dus mijn vader zei tegen die band: Ze gingen akkoord en vertrokken al spelend naar het strand. En dat deden ze, er was een man die prachtig viool speelde, met een aapje op zijn schouder. Opeens moest mijn vader enorm plassen. Dus hij zocht een muur op en vroeg aan de band: Na vijf minuten kwam er een politieauto aan en begonnen ze iedereen te arresteren.

Mijn vader had het niet door omdat hij dronken was, maar hij stond tegen de Franse ambassade te plassen. Met de band erbij dachten mensen dat het een soort protest tegen Frankrijk was. Ze stopten mijn vader in de auto en hij verzette zich niet. Maar de zigeuners werden kwaad en begonnen te vechten, het aapje sprong op een politieman, het was chaos. Dus mijn vader raakte verveeld en stapte uit de auto om een sigaret te roken. Toen zag hij in de verzamelde omstanders een mooi meisje staan.

Hij liep op haar af en zei: Heeft u gezien wat hier gebeurd is? Ze schreef alles voor hem op en op het moment dat ze de pen terug wilde geven, sprongen er twee politiemannen boven op mijn vader en werd hij afgevoerd. Mijn moeder kwam thuis en zei tegen haar huisgenoot: Nadat mijn vader was vrijgelaten heeft hij mijn moeder twee maanden lang gebeld om haar ervan te overtuigen dat hij niet gevaarlijk was.

Het leven van mijn ouders was een sprookje. Zo ben ik ook opgevoed. De levenservaring van holocaustoverlevers is onvoorstelbaar. Mijn moeder is opgegroeid in het Warschaughetto, ze zag haar moeder en jongere broertje voor haar ogen vermoord worden en later verloor ze ook nog haar vader. Daar wordt je enorm treurig van, maar ook op een vreemde manier optimistisch. Mijn moeder was een kind tijdens de Tweede Wereldoorlog. Haar enige ervaring met het leven was dat iedereen elkaar wilde doden of bestelen.

Het is alsof iemand zegt: Mijn moeder zit dus in een opgaande curve, zoals ze zelf altijd zegt. Ze zit telkens te wachten tot het weer wat beter wordt, want zo gaat het in haar leven. Mijn opa en oma vertelden altijd verhalen voor het slapen gaan, die ze compleet verzonnen, omdat ze zich geen boeken konden veroorloven.

Mijn ouders deden dat ook bij ons. Mijn moeder vertelde altijd mooie verhalen over eenhoorns en heksen. Maar mijn vader vertelde altijd over dronkaards en hoeren, ook toen ik vijf was en nog niet begreep wat dat was.

Dat waren agressieve verhalen, maar met veel optimisme en compassie. Dat zie je terug in mijn werk. Mijn karakters zijn bijna nooit aardig, maar ze kennen empathie. Als je de weg aan ze vraagt, zouden ze je helpen.

Het leven is een mix van de realiteit en jouw perspectief. Voor mijn vader was de realiteit heel hard, maar zijn perspectief vol compassie. Waarom schrijf ik verhalen? Mensen zijn als ongelofelijk ingewikkelde elektronische apparaten, maar dan zonder gebruiksaanwijzing. Ze gebruiken elkaar zonder dat ze echt snappen wat ze doen.

Ze snijden hun schnitzel met dat apparaat of gebruiken het om de deur op een kier te houden. Als schrijver probeer ik dat rare apparaat te pakken en willekeurige knoppen in te drukken om te zien wat er gebeurt, zonder dat ik verwacht dat ik die handleiding ga schrijven. Het leven gaat er niet om dat je een broodje besteld, de ober een pasta brengt en jij dan zegt: Dat is niet de essentie van het leven.

Maar het zijn wel de contouren van die essentie en dat probeer ik te laten zien. Het gaat niet om situaties, maar als ik ze heel goed beschrijf, lukt het me misschien om er toch iets mee te zeggen. Maar ik ben wel attent. Alleen dan weer zo attent dat het irritant wordt. Ik heb hier altijd ruzie met mijn vrouw over. Iedereen heeft een superkracht en die van mij is dat ik precies kan aanvoelen wanneer iemand moet plassen.

Dat kan bij mij binnen als je wil. Maar ja, waar moeten ze anders plassen? Ik ben lief op een megalomane manier. Mijn telefoonnummer staat gewoon in het telefoonboek, dus mensen bellen me best vaak op.

Op een gegeven moment belde er een jongen van 17 die zei: Maar als u als beroemdheid nou komt, dan komen de kinderen vast wel. Hij woonde behoorlijk ver weg, ik heb geen auto dus ik moest drie kwartier met de bus reizen. Die jongen was niet eens aardig, ik begreep wel waarom de rest van de klas hem niet mocht. Dus daar stond ik dan. Te praten met zijn moeder, een heel irritante vrouw. En de kinderen waren tieners, dus ze negeerden mij omdat ik toch een soort ouder ben. Het is niet dat ik dat leuk vind, snap je?

Maar ik moet wel. Ik heb ergens het gevoel dat ik verantwoordelijk ben voor alles op deze aarde. Daar heb je niets aan. Ik ben ook heel erg koppig. Een tijdje geleden was ik in New York en had geblowd met een vriend. We besloten om naar een Italiaans restaurant te gaan. Ik bestelde een macaroni met kaas.

Kunt u iets van het menu bestellen? Hij zei in feite: Ik ontmoette gisteravond een Amerikaan en die zei tegen mij: Aardige mensen en een prettige sfeer. Als je aan al deze mensen zou vragen: Maar als je zou vragen: Ben je wel eens in een levensgevaarlijke situatie geweest? Maar ze hebben altijd een soort afgezonderde kant. Jongens van 20 leren in het leger om mensen neer te schieten met een sniper rifle, maar kopen geen producten uit China omdat ze tegen de bezetting van Tibet zijn.

Het zijn dit soort tegenstellingen die een enorme emotionele druk op je zetten. Het is niet eens de druk die militaire situaties met zich meebrengen. Het is enorm zwaar om die agressie in toom te houden, om elke dag weer te doen alsof je leven normaal is.

Ik had ooit een vriendinnetje die zich tijdens ruzies opsloot in de badkamer. Ik stond daar dan en zei: Maar het verschil is dat ik in het leger precies geleerd heb hoe ik een deur moet opentrappen. Het is net als plaatjes op verpakkingen die er nooit uitzien als wat er in zit. Ik denk dat een probleem van de politiek is dat ze alles dehumaniseren. Mensen denken dat empathie hun standpunt verzwakt, terwijl ik juist denk dat het andersom werkt. Ik probeer mensen een gezicht te geven.

Als ik een stuk schrijf over een kolonist die verrassend genoeg heel gevoelig blijkt te zijn, dan betekent dat niet dat ik voor nederzettingen ben, maar wel dat je normaal kunt omgaan met mensen met wie je het politiek oneens bent. Een paar jaar geleden namen de mensen die tegen de ontruiming van nederzettingen waren, de symbolische kleur oranje aan. Mijn favoriete shirt was oranje. Dus ik werd voortdurend gefeliciteerd of uitgescholden. Dat vind ik het ergste, als je persoonlijkheid wordt afgenomen ten behoeve van een politieke stroming of statement.

Je kunt niet meer gewoon een shirt dragen omdat je het mooi vindt. Begrijp me niet verkeerd, er is natuurlijk wel iets aan de hand. Ik ben zelf ook met een mes bedreigd door een gestoorde moslimfundamentalist die me wilde doden. Ik heb gezien hoe soldaten mensen vernederden bij een checkpoint. Er zijn een miljard moslims in de wereld die tegen mijn bestaan zijn.

Alle landen in de regio willen ons weg hebben. Dat is een reële angst, die je elke dag weer ervaart. Dat zullen mensen in Finland of Nederland nooit begrijpen. Toch zal ik dat nooit als excuus voor simplificatie gebruiken. Ik heb elke aflevering van Friends en Sex and the City zeker vier keer gezien. Big en Joey hebben me door mijn tienerjaren geholpen en ook daarna bleven ze me vermaken.

Elk probleem bespraken ze samen, de personages uit mijn favoriete series, en als ze elkaar nodig hadden waren ze er altijd voor elkaar. Het ideaal van de vaste vriendengroep, bestaande uit verschillende typetjes met een perfecte onderlinge chemie, plantte zich in mijn onderbewustzijn. Ik wil dat nog altijd: De laatste tijd hoor ik steeds meer kritiek op deze iconen van de jaren negentig.

In de tv-serie The Newsroom raast een natgeregende verslaggever, Maggie, tegen een bus vol toeristen op Sex and the City-tour: Ik ga níet op hoge hakken naar mijn werk! Mijn beste vriendin is níet op woensdagmiddag beschikbaar om over mannen te praten!

De woede is groot: Zo gek is dat niet. De emoties in Friends waren zeer herkenbaar: De rest van deze fictieve werelden leek daardoor ook een eerlijke weergave van de werkelijkheid. Maar toen we zelf ouder werden, uit huis gingen en ons eigen geld moesten verdienen, bleek het toch wat moeilijker te zijn om midden in de stad een groot appartement te vinden, talloze aantrekkelijke vrijgezellen te ontmoeten, het ene paar Manolo Blahniks na het andere te kopen en elke dag met je vrienden te hangen.

Maar hoe zit het met het ideaal van de vriendengroep? Tegenwoordig zijn vriendinnen op televisie volgens Parker gemener, en dat bevalt haar niet. En dat is oké. Ik voelde me belabberd over het feit dat ik niet een groep aantrekkelijke, emotioneel beschikbare vriendinnen had gevonden. Dat gevoel ken ik maar al te goed. Sinds ik mijn beste vrienden op de middelbare school leerde kennen, ben ik eigenlijk elke dag teleurgesteld in ze geweest.

Na ons eindexamen was iedereen steeds meer met zichzelf bezig. Dankzij veeleisende vriendinnetjes, studies, carrières en andere zorgen hadden we weinig aandacht voor elkaar en was er al snel geen sprake meer van een homogene groep. Dit voelt nog steeds als falen, zeker als ik alleen thuis ben.

Als het dan toch lukt om een gezamenlijke afspraak te maken, ben ik zo druk bezig om de sfeer erin te houden dat de avond onvermijdelijk tegenvalt. Dit overkwam mijn favoriete New Yorkse vrienden nooit. Ze hadden soms misschien ruzie, maar dat duurde hooguit een aflevering. Aan de andere kant: Laatst zei een vriendin tegen mij: Alsof we in jouw film spelen. Maar zo werkt het niet.

De maatschappij lijkt zich ook de tegenovergestelde kant op te bewegen. Door de individualisering doen we minder aan groepsvorming dan ooit. We gaan steeds meer sociale relaties aan, maar die vinden vaak online plaats en zijn daardoor onvermijdelijk oppervlakkiger. Socioloog Beate Volker doet onderzoek naar sociale relaties aan de Universiteit van Amsterdam.

Het is geen toeval dat mijn verlangen ernaar ontstond in de puberteit, toen ik streed met mijn ouders. Mensen krijgen later kinderen, blijven langer vrijgezel en wonen steeds vaker in steden, ver weg van het thuisfront.

Maar de stadsstam kent zijn beperkingen, zegt Volker: Die loyaliteit zit dieper. Vrienden gaan na verloop van tijd verder met hun eigen leven. Ze citeerde een tv-recensent van de New Statesman: Logisch dat mijn vrienden steeds minder tijd hebben om af te spreken. Ze proberen wanhopig hun carrière veilig te stellen of zijn herstellende van een burn-out.

Dat is weliswaar belangrijk, maar het past ook bij de weelde van de jaren negentig, toen er veel nadruk op persoonlijke ontwikkeling lag. Nu zijn de problemen rauwer. In begon de serie Girls met een scène waarin de ouders van Hanna Lena Dunham haar tijdens een lunch vertellen dat ze haar niet langer financieel ondersteunen.

En dat terwijl Hanna een onbetaalde stage doet om érgens aan de bak te kunnen. Radhika Sanghani haalde in haar boze column Girls aan als een serie die naast de echte zorgen des levens ook eindelijk de ware aard van vriendschap toont: Het lastige is alleen dat de vriendinnen in Girls soms zo onaardig en narcistisch zijn dat het moeilijk is om sympathie voor ze op te brengen, laat staan dat je erbij kunt wegdromen.

De verhaallijnen in Friends en Sex and the City waren veelal onrealistisch en de personages waren relatief zorgeloos — geen wonder dat ik en vele andere fans een pijnlijke reality check opliepen in het echte leven.

Het zegt vooral veel over mij. In mijn vriendschappen ben ik zo ambitieus en perfectionistisch dat ik fictie als maatstaf durf te nemen. Ik zie mijn vrienden soms als personages die mijn script moeten volgen, in plaats van dat ik ze accepteer als de imperfecte, egocentrische apen die ze zijn. Dat is eigenlijk helemaal niet aardig. Zo zouden Samantha en Joey dat nooit doen.

Ik moest erg hard lachen. Maar de paarsgekleurde eerste link verraadde dat ze wel al aan haar research begonnen was, en dat het dus verder ging dan een grap. Eenmaal thuis vroeg ik er luchtig naar. De toon werd al snel serieus. En dat zijn dan nog alleen de dingen die je met mij deelt.

Soms krabbel ik haastig op een stuk papier: Zelfs als ik bewusteloos ben, wil ik controle over de situatie houden.

De wond van mijn getrokken verstandskies was ontstoken geraakt, en die zit dicht bij mijn hersenen. De symptomen van hersenvliesontsteking zijn heel moeilijk te onderscheiden van gewone griep. En we waren eergisteren in het bos, dus elkaar checken op teken is gewoon gezond verstand.

Zoals de Pasteurella multocida , die vernoemd is naar Louis Pasteur en die overdraagbaar is op mensen — een zogeheten zoönose. Ik had tijdens slapeloze kiespijnnachten urenlang op mijn telefoon het internet afgestruind, terwijl ik het licht afschermde voor mijn slapende vriendin, op zoek naar de oorzaak van — en dus de oplossing voor —  mijn infectie.

Google is mijn orakel. Maar ik dreef mezelf in een hoek, dat voelde ik. Dus ging ik in de tegenaanval. Uiteindelijk besloot ik ons gesprek met: Maar dít keer klopt het. En soms klopt het ook.

Het vreemde aan angst is dat dit gevoel een self-fulfilling prophecy kan zijn: De ellenlange en met uitroeptekens gevulde bijsluiters van medicijnen tegen angst en depressie zijn wat dat betreft minder tactisch: Maar angst heeft vaak zijn oorsprong in de realiteit, zoals ik echt pijn in mijn kies had. Paranoia ontstaat echter als je denkt dat je controle over het probleem kunt krijgen. Als het een obsessie wordt.

Je brein zoekt als een bezetene alle mogelijkheden af, steeds opnieuw. Wat heb ik over het hoofd gezien? Paranoia grijpt degenen die gewend zijn om veel zaken met hun denkvermogen te beheersen. Op dat moment keert hun trouwe vriend zich tegen hen en loopt het totaal uit de hand.

Mijn sociale paranoia is nog heviger dan mijn hypochondrie. Eigenlijk worden alle gesprekken die ik met vrienden voer gevoed door die ene vraag: Ik beoordeel zelf de hele dag alle mensen die ik tegenkom: Maar ik heb nooit toegang tot wat zij van mij vinden.

Dat is maar goed ook. Als ik de sociale realiteit zo direct zou kunnen ervaren, zou ik een zenuwinzinking krijgen. We hebben fantasieën, paranoia en andere dekmantels nodig om samen te kunnen leven. Toch blijf ik nieuwsgierig. Dit mysterie kan ik niet oplossen met Google of een paracetamol. Ik zal moeten accepteren dat ik onwetend blijf. Maar soms kan ik me niet inhouden. Ik heb thuis altijd geleerd dat ik mijn gevoelens en zorgen zoveel mogelijk moet uitspreken. Mijn ouders hebben me alleen nooit iets verteld over paranoia.

Wat als je zorgen nergens op gebaseerd zijn? Een tijd geleden was ik op een feestje waar ik iedereen kende. Vanaf de binnenkomst was het één groot begroetingsritueel met vage kennissen, vrienden en bekenden. Het was onmogelijk om door deze sociale brij heen te komen; na een kwartier was ik maar een paar meter opgeschoten en had ik mijn jas nog steeds aan.

Ik moest voortdurend expliciete en impliciete vragen beantwoorden: Waar ben ik mee bezig de laatste tijd? Hoe gaat het, man? Wat is haar naam ook alweer?

De gespannen glimlach bezorgde me spierpijn in mijn kaken. Iedereen was aardig, maar het was te snel, te druk, te hard. We maakten talloze grapjes en we waren hierin zo bedreven dat sommige gesprekjes louter nog uit de flitsende uitwisseling van ironische vondsten bestonden. Een van de meisjes reageerde echter minder enthousiast op mijn binnenkomst. Sterker nog, ze liep straal langs me. Het had nooit per se goed geklikt tussen ons, maar dit was nieuw. Ze was een collega-schrijver die veel meer succes had dan ik en ik vond het belangrijk dat ze mij aardig vond.

Ik probeerde oogcontact met haar te maken voor een erkenning van elkaars aanwezigheid, wederom tevergeefs. Op de fiets naar huis groef ik in mijn geheugen, op zoek naar een reden voor haar plotselinge afkeer. Al snel begon het schaarse beschikbare materiaal zich te herhalen in mijn hoofd, als een liedje waar je alleen het refrein van kent. Eenmaal thuis besloot ik dat dit niet zo kon. Ik schreef haar een e-mail. We waren toch inmiddels volwassenen, die hun ongemak gewoon konden uitspreken?

Dag Ella, Ik ken je natuurlijk helemaal niet goed, maar was het vanavond nou heel raar tussen ons? Of was je gewoon moe en ik paranoïde? Hebben we gepraat, ohoo ik weet het niet meer, sorry: Op sociale paranoia volgt vaak schaamte. Ik had me laten kennen. Niet vanwege mijn kwetsbaarheid, maar juist vanwege mijn arrogantie.

Hoe kon ik denken dat haar gebrek aan reactie iets met mij te maken had? Scott Fitzgerald schrijft in Tender is the night: De personages in Fitzgeralds roman kunnen zich daar niet bij neerleggen: En niet googlen hè! Ze heeft natuurlijk gelijk. Ik verzin zo graag oplossingen dat ik verslaafd ben geraakt aan problemen. Als alles goed gaat, ben ik niet op mijn gemak en creëer ik zelf maar een probleem.

Het internet is wat dat betreft het Walhalla van elke neuroot: Ik ben in alle paranoïde hoekjes van het internet geweest. Hoewel ik nog nooit lid van een forum ben geworden, lees ik graag mee met de gesprekken tussen andere klagers.

Zoals ik graag trucs afkijk van nerds op tech-fora, zo probeer ik ook mijn lichaam te repareren met de hulp van ervaringsdeskundigen. Tijdens mijn kiespijn stuitte ik bijvoorbeeld op dit advies:. Ze komt hier niet meer van af. Sterker nog, de nieuwe artsen krabbelen alleen maar meer mysterieuze commentaren bij haar gegevens, naarmate haar paranoia groeit.

Mijn vorige huisarts deed mijn klachten steevast af met: Tot ik mijn kruisband afscheurde met voetbal en er drie maanden mee rondliep omdat hij me weigerde naar het ziekenhuis te verwijzen. Was ik het slachtoffer van zijn medische desinteresse of van mijn eigen paranoia? De laatste keer dat ik bij mijn nieuwe huisarts was, dacht ik dat ik een hersentumor had.

Ja oké, ik heb een neiging tot overdrijven. Maar dit keer was het echt zo. In zijn hypermoderne wachtkamer wordt altijd dromerige loungemuziek afgespeeld, die je zacht in slaap soest.

De banken zijn net iets te hoog, waardoor je niet met je voeten bij de grond kan en ze al snel verveeld heen en weer slingert. Het loopt elke keer een half uur uit. Op een bordje staat het spreekwoord: De dokter hoorde mijn klachten aan: Ik kan nu wel allerlei testjes gaan doen, maar dan maak je je alleen maar meer zorgen. Laten we dus maar even afwachten. We schudden elkaar de hand. Vlak voor ik naar buiten ging, draaide ik me om en zei: Mijn sociale paranoia is nauw verbonden met mijn angstaanjagende bewijsdrang.

Ik ben vaak bang dat iemand mij niet mag omdat dat mijn succes in de weg kan staan. Het klopte ook wel. Hij de hoofdredacteur had mij nóóit gevraagd om iets voor hem te schrijven, terwijl we toch eerder hadden samengewerkt en we ons in dezelfde kringen bewogen. Toch wist ik na deze ontdekking mijn kalmte enigszins te bewaren: Het zou wel meevallen, zoals altijd. He Bart, zullen we een dezer dagen een tosti eten of een biertje drinken? De blauwe vinkjes kwelden me. Ik stuurde nog een bericht, waarin ik weer heel relaxed probeerde over te komen.

He man, je hebt het waarschijnlijk druk. Het lijkt mij nog steeds gezellig. Nu wist ik het zeker. Hij vond me een eikel. Ik moest het goedmaken. Ik besloot hem te bellen, een reuzenstap. Hij nam niet op. Ik gaf hem een dag de kans om terug te bellen; de maximale terugbeltermijn. Ik wierp al mijn trots af en belde weer. En nog een keer. Een paar weken geleden zei een collega tegen mij: Maar nu je niet antwoordt op mijn pogingen tot contact, begin ik me toch een beetje zorgen te maken.

Ik weet ook wel dat dingen tussen ons niet altijd even soepel zijn verlopen. De mislukte samenwerking in , mijn irritatie over sommige redacteuren onder jouw leiding, mijn voorzichtige kritiek, enz.

Maar ik heb jou vanaf het moment dat ik je eerste stukje las altijd bewonderd. Naarmate ik zelf meer schrijfervaring kreeg, nam die eerste euforie wat af en hoopte ik om op meer gelijke voet te komen te staan.

Ik wilde graag een complimentje van de meester, zeker toen ik meer mijn eigen stem vond. Misschien dat ik daarom soms wat nukkig reageerde, daar zat een tikkeltje rancune van mijn kant bij.

Misschien is er inmiddels een verschil van stijl ontstaan, maar ik vind het nog steeds zeer te prijzen wat je bereikt hebt. Mensen die mooie dingen proberen te maken, hebben dezelfde doelen en moeten boven kleine irritaties staan. Als die er al bij jou zijn, want dat weet ik dus nog steeds niet. Ik hoop in elk geval dat we het binnenkort over andere dingen kunnen hebben. Vier dagen later kreeg ik antwoord. Toen ik het las in de rij voor de supermarkt voelde ik me misselijk van schaamte.

Verder komt dit mailtje voor mij behoorlijk uit de lucht vallen. Ja, wij hebben inderdaad stroeve ervaringen gehad, maar dat is voor mij wel lang geleden hoor. Het is niet zo dat ik daar nu nog mee rondloop.

Dus maak je daar vooral geen zorgen over. Het was alsof ik geconfronteerd werd met wandaden tijdens een dronken bui. Ik las mijn eigen mail terug en begreep niet hoe ik me zo had kunnen laten gaan. Maar ik was niet dronken geweest van alcohol. Ik was dronken van paranoia. Toen ik dit aan mijn vriendin vertelde, schudde ze haar hoofd. Ik kon al snel lachen om mijn eigen idiotie. Toch laat ik me elke keer weer meeslepen, omdat mijn zorgen dan zo realistisch aanvoelen.

Misschien komt er een dag dat ik kan accepteren dat ik niet over alles controle kan hebben, dat ik mijn eigen zwakheden en de oordelen van anderen soms niet kan veranderen.

Ik zie het zo voor me. Telkens als hij zijn gevoelens probeert te uiten, lacht ze hem uit. In de laatste aflevering vertrekt ze naar Barcelona en op het vliegveld kijkt hij haar treurig na. Zij draait zich om, ziet haar passieve, ongemakkelijke vriend staan en roept: Hij roept dus enthousiast terug: Dit soort ongemakkelijke, tragikomische miscommunicaties is Louie op zijn best.

..

Mollige meiden sexx


meisjes die elkaar beffen lekker kut neuken

Je zult dan echter geen toegang meer hebben tot onze site. Je browser ondersteunt geen javascript. Schakel javascript in om door te kunnen gaan. Scroll omlaag voor meer informatie.

De cookie is een klein stukje tekst dat door een website op je computer wordt geplaatst om bijvoorbeeld bij te houden of je bent ingelogd, wanneer je laatste bezoek was etc.

Cookies zijn niet eng, maar onderdeel van de HTTP-specificatie. Het HyperText Transfer Protocol wordt door iedereen gebruikt die een website bezoekt: Cookies kunnen nooit gebruikt worden om privégegevens van je computer uit te lezen of wachtwoorden te onderscheppen. Ook kunnen ze een computer niet infecteren met een virus of trojan.

Ze zijn dus volkomen veilig en worden al sinds de jaren 90 zonder incident gebruikt op bijna ALLE websites in de wereld. Uitleg over onze cookies. Dit is een hash van je huidige session id. Deze wordt gebruikt om te voorkomen dat anderen zich door middel van browsermanipulatie kunnen voordoen als jou.

In dit cookie staat je userid opgeslagen. Deze werkt alleen in combinatie met het sessid cookie dat hierboven al vermeld staat. Hier wordt de schermbreedte van je device opgeslagen. Op basis hiervan kunnen bepaalde elementen wel of niet worden ingeladen of van een passende weergave worden voorzien. Dit cookie wordt door cloudserverdienst Cloudflare gebruikt om de juiste bezoekers naar onze server door te sturen.

Zonder dit id zou je geen pagina te zien krijgen. Dus mijn vader zei tegen die band: Ze gingen akkoord en vertrokken al spelend naar het strand. En dat deden ze, er was een man die prachtig viool speelde, met een aapje op zijn schouder. Opeens moest mijn vader enorm plassen. Dus hij zocht een muur op en vroeg aan de band: Na vijf minuten kwam er een politieauto aan en begonnen ze iedereen te arresteren.

Mijn vader had het niet door omdat hij dronken was, maar hij stond tegen de Franse ambassade te plassen. Met de band erbij dachten mensen dat het een soort protest tegen Frankrijk was. Ze stopten mijn vader in de auto en hij verzette zich niet.

Maar de zigeuners werden kwaad en begonnen te vechten, het aapje sprong op een politieman, het was chaos. Dus mijn vader raakte verveeld en stapte uit de auto om een sigaret te roken. Toen zag hij in de verzamelde omstanders een mooi meisje staan. Hij liep op haar af en zei: Heeft u gezien wat hier gebeurd is? Ze schreef alles voor hem op en op het moment dat ze de pen terug wilde geven, sprongen er twee politiemannen boven op mijn vader en werd hij afgevoerd.

Mijn moeder kwam thuis en zei tegen haar huisgenoot: Nadat mijn vader was vrijgelaten heeft hij mijn moeder twee maanden lang gebeld om haar ervan te overtuigen dat hij niet gevaarlijk was. Het leven van mijn ouders was een sprookje. Zo ben ik ook opgevoed. De levenservaring van holocaustoverlevers is onvoorstelbaar. Mijn moeder is opgegroeid in het Warschaughetto, ze zag haar moeder en jongere broertje voor haar ogen vermoord worden en later verloor ze ook nog haar vader.

Daar wordt je enorm treurig van, maar ook op een vreemde manier optimistisch. Mijn moeder was een kind tijdens de Tweede Wereldoorlog. Haar enige ervaring met het leven was dat iedereen elkaar wilde doden of bestelen.

Het is alsof iemand zegt: Mijn moeder zit dus in een opgaande curve, zoals ze zelf altijd zegt. Ze zit telkens te wachten tot het weer wat beter wordt, want zo gaat het in haar leven. Mijn opa en oma vertelden altijd verhalen voor het slapen gaan, die ze compleet verzonnen, omdat ze zich geen boeken konden veroorloven.

Mijn ouders deden dat ook bij ons. Mijn moeder vertelde altijd mooie verhalen over eenhoorns en heksen. Maar mijn vader vertelde altijd over dronkaards en hoeren, ook toen ik vijf was en nog niet begreep wat dat was. Dat waren agressieve verhalen, maar met veel optimisme en compassie.

Dat zie je terug in mijn werk. Mijn karakters zijn bijna nooit aardig, maar ze kennen empathie. Als je de weg aan ze vraagt, zouden ze je helpen. Het leven is een mix van de realiteit en jouw perspectief. Voor mijn vader was de realiteit heel hard, maar zijn perspectief vol compassie. Waarom schrijf ik verhalen? Mensen zijn als ongelofelijk ingewikkelde elektronische apparaten, maar dan zonder gebruiksaanwijzing.

Ze gebruiken elkaar zonder dat ze echt snappen wat ze doen. Ze snijden hun schnitzel met dat apparaat of gebruiken het om de deur op een kier te houden. Als schrijver probeer ik dat rare apparaat te pakken en willekeurige knoppen in te drukken om te zien wat er gebeurt, zonder dat ik verwacht dat ik die handleiding ga schrijven. Het leven gaat er niet om dat je een broodje besteld, de ober een pasta brengt en jij dan zegt: Dat is niet de essentie van het leven. Maar het zijn wel de contouren van die essentie en dat probeer ik te laten zien.

Het gaat niet om situaties, maar als ik ze heel goed beschrijf, lukt het me misschien om er toch iets mee te zeggen. Maar ik ben wel attent. Alleen dan weer zo attent dat het irritant wordt. Ik heb hier altijd ruzie met mijn vrouw over. Iedereen heeft een superkracht en die van mij is dat ik precies kan aanvoelen wanneer iemand moet plassen.

Dat kan bij mij binnen als je wil. Maar ja, waar moeten ze anders plassen? Ik ben lief op een megalomane manier. Mijn telefoonnummer staat gewoon in het telefoonboek, dus mensen bellen me best vaak op. Op een gegeven moment belde er een jongen van 17 die zei: Maar als u als beroemdheid nou komt, dan komen de kinderen vast wel. Hij woonde behoorlijk ver weg, ik heb geen auto dus ik moest drie kwartier met de bus reizen. Die jongen was niet eens aardig, ik begreep wel waarom de rest van de klas hem niet mocht.

Dus daar stond ik dan. Te praten met zijn moeder, een heel irritante vrouw. En de kinderen waren tieners, dus ze negeerden mij omdat ik toch een soort ouder ben. Het is niet dat ik dat leuk vind, snap je? Maar ik moet wel. Ik heb ergens het gevoel dat ik verantwoordelijk ben voor alles op deze aarde. Daar heb je niets aan. Ik ben ook heel erg koppig.

Een tijdje geleden was ik in New York en had geblowd met een vriend. We besloten om naar een Italiaans restaurant te gaan. Ik bestelde een macaroni met kaas. Kunt u iets van het menu bestellen?

Hij zei in feite: Ik ontmoette gisteravond een Amerikaan en die zei tegen mij: Aardige mensen en een prettige sfeer. Als je aan al deze mensen zou vragen: Maar als je zou vragen: Ben je wel eens in een levensgevaarlijke situatie geweest? Maar ze hebben altijd een soort afgezonderde kant. Jongens van 20 leren in het leger om mensen neer te schieten met een sniper rifle, maar kopen geen producten uit China omdat ze tegen de bezetting van Tibet zijn.

Het zijn dit soort tegenstellingen die een enorme emotionele druk op je zetten. Het is niet eens de druk die militaire situaties met zich meebrengen. Het is enorm zwaar om die agressie in toom te houden, om elke dag weer te doen alsof je leven normaal is. Ik had ooit een vriendinnetje die zich tijdens ruzies opsloot in de badkamer. Ik stond daar dan en zei: Maar het verschil is dat ik in het leger precies geleerd heb hoe ik een deur moet opentrappen.

Het is net als plaatjes op verpakkingen die er nooit uitzien als wat er in zit. Ik denk dat een probleem van de politiek is dat ze alles dehumaniseren. Mensen denken dat empathie hun standpunt verzwakt, terwijl ik juist denk dat het andersom werkt. Ik probeer mensen een gezicht te geven. Als ik een stuk schrijf over een kolonist die verrassend genoeg heel gevoelig blijkt te zijn, dan betekent dat niet dat ik voor nederzettingen ben, maar wel dat je normaal kunt omgaan met mensen met wie je het politiek oneens bent.

Een paar jaar geleden namen de mensen die tegen de ontruiming van nederzettingen waren, de symbolische kleur oranje aan. Mijn favoriete shirt was oranje. Dus ik werd voortdurend gefeliciteerd of uitgescholden. Dat vind ik het ergste, als je persoonlijkheid wordt afgenomen ten behoeve van een politieke stroming of statement. Je kunt niet meer gewoon een shirt dragen omdat je het mooi vindt. Begrijp me niet verkeerd, er is natuurlijk wel iets aan de hand.

Ik ben zelf ook met een mes bedreigd door een gestoorde moslimfundamentalist die me wilde doden. Ik heb gezien hoe soldaten mensen vernederden bij een checkpoint. Er zijn een miljard moslims in de wereld die tegen mijn bestaan zijn.

Alle landen in de regio willen ons weg hebben. Dat is een reële angst, die je elke dag weer ervaart. Dat zullen mensen in Finland of Nederland nooit begrijpen. Toch zal ik dat nooit als excuus voor simplificatie gebruiken. Ik heb elke aflevering van Friends en Sex and the City zeker vier keer gezien.

Big en Joey hebben me door mijn tienerjaren geholpen en ook daarna bleven ze me vermaken. Elk probleem bespraken ze samen, de personages uit mijn favoriete series, en als ze elkaar nodig hadden waren ze er altijd voor elkaar. Het ideaal van de vaste vriendengroep, bestaande uit verschillende typetjes met een perfecte onderlinge chemie, plantte zich in mijn onderbewustzijn. Ik wil dat nog altijd: De laatste tijd hoor ik steeds meer kritiek op deze iconen van de jaren negentig.

In de tv-serie The Newsroom raast een natgeregende verslaggever, Maggie, tegen een bus vol toeristen op Sex and the City-tour: Ik ga níet op hoge hakken naar mijn werk! Mijn beste vriendin is níet op woensdagmiddag beschikbaar om over mannen te praten! De woede is groot: Zo gek is dat niet. De emoties in Friends waren zeer herkenbaar: De rest van deze fictieve werelden leek daardoor ook een eerlijke weergave van de werkelijkheid.

Maar toen we zelf ouder werden, uit huis gingen en ons eigen geld moesten verdienen, bleek het toch wat moeilijker te zijn om midden in de stad een groot appartement te vinden, talloze aantrekkelijke vrijgezellen te ontmoeten, het ene paar Manolo Blahniks na het andere te kopen en elke dag met je vrienden te hangen. Maar hoe zit het met het ideaal van de vriendengroep? Tegenwoordig zijn vriendinnen op televisie volgens Parker gemener, en dat bevalt haar niet.

En dat is oké. Ik voelde me belabberd over het feit dat ik niet een groep aantrekkelijke, emotioneel beschikbare vriendinnen had gevonden. Dat gevoel ken ik maar al te goed. Sinds ik mijn beste vrienden op de middelbare school leerde kennen, ben ik eigenlijk elke dag teleurgesteld in ze geweest.

Na ons eindexamen was iedereen steeds meer met zichzelf bezig. Dankzij veeleisende vriendinnetjes, studies, carrières en andere zorgen hadden we weinig aandacht voor elkaar en was er al snel geen sprake meer van een homogene groep. Dit voelt nog steeds als falen, zeker als ik alleen thuis ben.

Als het dan toch lukt om een gezamenlijke afspraak te maken, ben ik zo druk bezig om de sfeer erin te houden dat de avond onvermijdelijk tegenvalt. Dit overkwam mijn favoriete New Yorkse vrienden nooit. Ze hadden soms misschien ruzie, maar dat duurde hooguit een aflevering.

Aan de andere kant: Laatst zei een vriendin tegen mij: Alsof we in jouw film spelen. Maar zo werkt het niet. De maatschappij lijkt zich ook de tegenovergestelde kant op te bewegen. Door de individualisering doen we minder aan groepsvorming dan ooit. We gaan steeds meer sociale relaties aan, maar die vinden vaak online plaats en zijn daardoor onvermijdelijk oppervlakkiger.

Socioloog Beate Volker doet onderzoek naar sociale relaties aan de Universiteit van Amsterdam. Het is geen toeval dat mijn verlangen ernaar ontstond in de puberteit, toen ik streed met mijn ouders. Mensen krijgen later kinderen, blijven langer vrijgezel en wonen steeds vaker in steden, ver weg van het thuisfront.

Maar de stadsstam kent zijn beperkingen, zegt Volker: Die loyaliteit zit dieper. Vrienden gaan na verloop van tijd verder met hun eigen leven. Ze citeerde een tv-recensent van de New Statesman: Logisch dat mijn vrienden steeds minder tijd hebben om af te spreken.

Ze proberen wanhopig hun carrière veilig te stellen of zijn herstellende van een burn-out. Dat is weliswaar belangrijk, maar het past ook bij de weelde van de jaren negentig, toen er veel nadruk op persoonlijke ontwikkeling lag.

Nu zijn de problemen rauwer. In begon de serie Girls met een scène waarin de ouders van Hanna Lena Dunham haar tijdens een lunch vertellen dat ze haar niet langer financieel ondersteunen.

En dat terwijl Hanna een onbetaalde stage doet om érgens aan de bak te kunnen. Radhika Sanghani haalde in haar boze column Girls aan als een serie die naast de echte zorgen des levens ook eindelijk de ware aard van vriendschap toont: Het lastige is alleen dat de vriendinnen in Girls soms zo onaardig en narcistisch zijn dat het moeilijk is om sympathie voor ze op te brengen, laat staan dat je erbij kunt wegdromen. De verhaallijnen in Friends en Sex and the City waren veelal onrealistisch en de personages waren relatief zorgeloos — geen wonder dat ik en vele andere fans een pijnlijke reality check opliepen in het echte leven.

Het zegt vooral veel over mij. In mijn vriendschappen ben ik zo ambitieus en perfectionistisch dat ik fictie als maatstaf durf te nemen. Ik zie mijn vrienden soms als personages die mijn script moeten volgen, in plaats van dat ik ze accepteer als de imperfecte, egocentrische apen die ze zijn.

Dat is eigenlijk helemaal niet aardig. Zo zouden Samantha en Joey dat nooit doen. Ik moest erg hard lachen. Maar de paarsgekleurde eerste link verraadde dat ze wel al aan haar research begonnen was, en dat het dus verder ging dan een grap. Eenmaal thuis vroeg ik er luchtig naar.

De toon werd al snel serieus. En dat zijn dan nog alleen de dingen die je met mij deelt. Soms krabbel ik haastig op een stuk papier: Zelfs als ik bewusteloos ben, wil ik controle over de situatie houden. De wond van mijn getrokken verstandskies was ontstoken geraakt, en die zit dicht bij mijn hersenen. De symptomen van hersenvliesontsteking zijn heel moeilijk te onderscheiden van gewone griep. En we waren eergisteren in het bos, dus elkaar checken op teken is gewoon gezond verstand. Zoals de Pasteurella multocida , die vernoemd is naar Louis Pasteur en die overdraagbaar is op mensen — een zogeheten zoönose.

Ik had tijdens slapeloze kiespijnnachten urenlang op mijn telefoon het internet afgestruind, terwijl ik het licht afschermde voor mijn slapende vriendin, op zoek naar de oorzaak van — en dus de oplossing voor —  mijn infectie.

Google is mijn orakel. Maar ik dreef mezelf in een hoek, dat voelde ik. Dus ging ik in de tegenaanval. Uiteindelijk besloot ik ons gesprek met: Maar dít keer klopt het. En soms klopt het ook. Het vreemde aan angst is dat dit gevoel een self-fulfilling prophecy kan zijn: De ellenlange en met uitroeptekens gevulde bijsluiters van medicijnen tegen angst en depressie zijn wat dat betreft minder tactisch: Maar angst heeft vaak zijn oorsprong in de realiteit, zoals ik echt pijn in mijn kies had.

Paranoia ontstaat echter als je denkt dat je controle over het probleem kunt krijgen. Als het een obsessie wordt. Je brein zoekt als een bezetene alle mogelijkheden af, steeds opnieuw. Wat heb ik over het hoofd gezien? Paranoia grijpt degenen die gewend zijn om veel zaken met hun denkvermogen te beheersen. Op dat moment keert hun trouwe vriend zich tegen hen en loopt het totaal uit de hand.

Mijn sociale paranoia is nog heviger dan mijn hypochondrie. Eigenlijk worden alle gesprekken die ik met vrienden voer gevoed door die ene vraag: Ik beoordeel zelf de hele dag alle mensen die ik tegenkom: Maar ik heb nooit toegang tot wat zij van mij vinden. Dat is maar goed ook. Als ik de sociale realiteit zo direct zou kunnen ervaren, zou ik een zenuwinzinking krijgen. We hebben fantasieën, paranoia en andere dekmantels nodig om samen te kunnen leven.

Toch blijf ik nieuwsgierig. Dit mysterie kan ik niet oplossen met Google of een paracetamol. Ik zal moeten accepteren dat ik onwetend blijf.

Maar soms kan ik me niet inhouden. Ik heb thuis altijd geleerd dat ik mijn gevoelens en zorgen zoveel mogelijk moet uitspreken. Mijn ouders hebben me alleen nooit iets verteld over paranoia. Wat als je zorgen nergens op gebaseerd zijn? Een tijd geleden was ik op een feestje waar ik iedereen kende.

Vanaf de binnenkomst was het één groot begroetingsritueel met vage kennissen, vrienden en bekenden. Het was onmogelijk om door deze sociale brij heen te komen; na een kwartier was ik maar een paar meter opgeschoten en had ik mijn jas nog steeds aan. Ik moest voortdurend expliciete en impliciete vragen beantwoorden: Waar ben ik mee bezig de laatste tijd?

Hoe gaat het, man? Wat is haar naam ook alweer? De gespannen glimlach bezorgde me spierpijn in mijn kaken. Iedereen was aardig, maar het was te snel, te druk, te hard.

We maakten talloze grapjes en we waren hierin zo bedreven dat sommige gesprekjes louter nog uit de flitsende uitwisseling van ironische vondsten bestonden. Een van de meisjes reageerde echter minder enthousiast op mijn binnenkomst.

Sterker nog, ze liep straal langs me. Het had nooit per se goed geklikt tussen ons, maar dit was nieuw. Ze was een collega-schrijver die veel meer succes had dan ik en ik vond het belangrijk dat ze mij aardig vond. Ik probeerde oogcontact met haar te maken voor een erkenning van elkaars aanwezigheid, wederom tevergeefs. Op de fiets naar huis groef ik in mijn geheugen, op zoek naar een reden voor haar plotselinge afkeer.

Al snel begon het schaarse beschikbare materiaal zich te herhalen in mijn hoofd, als een liedje waar je alleen het refrein van kent.

Eenmaal thuis besloot ik dat dit niet zo kon. Ik schreef haar een e-mail. We waren toch inmiddels volwassenen, die hun ongemak gewoon konden uitspreken? Dag Ella, Ik ken je natuurlijk helemaal niet goed, maar was het vanavond nou heel raar tussen ons?

Of was je gewoon moe en ik paranoïde? Hebben we gepraat, ohoo ik weet het niet meer, sorry: Op sociale paranoia volgt vaak schaamte.

Ik had me laten kennen. Niet vanwege mijn kwetsbaarheid, maar juist vanwege mijn arrogantie. Hoe kon ik denken dat haar gebrek aan reactie iets met mij te maken had?

Scott Fitzgerald schrijft in Tender is the night: De personages in Fitzgeralds roman kunnen zich daar niet bij neerleggen: En niet googlen hè! Ze heeft natuurlijk gelijk. Ik verzin zo graag oplossingen dat ik verslaafd ben geraakt aan problemen.

Als alles goed gaat, ben ik niet op mijn gemak en creëer ik zelf maar een probleem. Het internet is wat dat betreft het Walhalla van elke neuroot: Ik ben in alle paranoïde hoekjes van het internet geweest. Hoewel ik nog nooit lid van een forum ben geworden, lees ik graag mee met de gesprekken tussen andere klagers. Zoals ik graag trucs afkijk van nerds op tech-fora, zo probeer ik ook mijn lichaam te repareren met de hulp van ervaringsdeskundigen. Tijdens mijn kiespijn stuitte ik bijvoorbeeld op dit advies:.

Ze komt hier niet meer van af. Sterker nog, de nieuwe artsen krabbelen alleen maar meer mysterieuze commentaren bij haar gegevens, naarmate haar paranoia groeit. Mijn vorige huisarts deed mijn klachten steevast af met: Tot ik mijn kruisband afscheurde met voetbal en er drie maanden mee rondliep omdat hij me weigerde naar het ziekenhuis te verwijzen.

Was ik het slachtoffer van zijn medische desinteresse of van mijn eigen paranoia? De laatste keer dat ik bij mijn nieuwe huisarts was, dacht ik dat ik een hersentumor had. Ja oké, ik heb een neiging tot overdrijven. Maar dit keer was het echt zo. In zijn hypermoderne wachtkamer wordt altijd dromerige loungemuziek afgespeeld, die je zacht in slaap soest. De banken zijn net iets te hoog, waardoor je niet met je voeten bij de grond kan en ze al snel verveeld heen en weer slingert.

Het loopt elke keer een half uur uit. Op een bordje staat het spreekwoord: De dokter hoorde mijn klachten aan: Ik kan nu wel allerlei testjes gaan doen, maar dan maak je je alleen maar meer zorgen.

Laten we dus maar even afwachten. We schudden elkaar de hand. Vlak voor ik naar buiten ging, draaide ik me om en zei: Mijn sociale paranoia is nauw verbonden met mijn angstaanjagende bewijsdrang. Ik ben vaak bang dat iemand mij niet mag omdat dat mijn succes in de weg kan staan. Het klopte ook wel. Hij de hoofdredacteur had mij nóóit gevraagd om iets voor hem te schrijven, terwijl we toch eerder hadden samengewerkt en we ons in dezelfde kringen bewogen.

Toch wist ik na deze ontdekking mijn kalmte enigszins te bewaren: Het zou wel meevallen, zoals altijd. He Bart, zullen we een dezer dagen een tosti eten of een biertje drinken? De blauwe vinkjes kwelden me. Ik stuurde nog een bericht, waarin ik weer heel relaxed probeerde over te komen. He man, je hebt het waarschijnlijk druk. Het lijkt mij nog steeds gezellig. Nu wist ik het zeker. Hij vond me een eikel.

Ik moest het goedmaken. Ik besloot hem te bellen, een reuzenstap. Hij nam niet op. Ik gaf hem een dag de kans om terug te bellen; de maximale terugbeltermijn. Ik wierp al mijn trots af en belde weer. En nog een keer. Een paar weken geleden zei een collega tegen mij: Maar nu je niet antwoordt op mijn pogingen tot contact, begin ik me toch een beetje zorgen te maken.

Ik weet ook wel dat dingen tussen ons niet altijd even soepel zijn verlopen. De mislukte samenwerking in , mijn irritatie over sommige redacteuren onder jouw leiding, mijn voorzichtige kritiek, enz.

Maar ik heb jou vanaf het moment dat ik je eerste stukje las altijd bewonderd. Naarmate ik zelf meer schrijfervaring kreeg, nam die eerste euforie wat af en hoopte ik om op meer gelijke voet te komen te staan. Ik wilde graag een complimentje van de meester, zeker toen ik meer mijn eigen stem vond.

Misschien dat ik daarom soms wat nukkig reageerde, daar zat een tikkeltje rancune van mijn kant bij. Misschien is er inmiddels een verschil van stijl ontstaan, maar ik vind het nog steeds zeer te prijzen wat je bereikt hebt. Mensen die mooie dingen proberen te maken, hebben dezelfde doelen en moeten boven kleine irritaties staan.

Als die er al bij jou zijn, want dat weet ik dus nog steeds niet. Ik hoop in elk geval dat we het binnenkort over andere dingen kunnen hebben. Vier dagen later kreeg ik antwoord. Toen ik het las in de rij voor de supermarkt voelde ik me misselijk van schaamte. Verder komt dit mailtje voor mij behoorlijk uit de lucht vallen. Ja, wij hebben inderdaad stroeve ervaringen gehad, maar dat is voor mij wel lang geleden hoor.

Het is niet zo dat ik daar nu nog mee rondloop. Dus maak je daar vooral geen zorgen over. Het was alsof ik geconfronteerd werd met wandaden tijdens een dronken bui. Ik las mijn eigen mail terug en begreep niet hoe ik me zo had kunnen laten gaan. Maar ik was niet dronken geweest van alcohol. Ik was dronken van paranoia. Toen ik dit aan mijn vriendin vertelde, schudde ze haar hoofd. Ik kon al snel lachen om mijn eigen idiotie. Toch laat ik me elke keer weer meeslepen, omdat mijn zorgen dan zo realistisch aanvoelen.

Misschien komt er een dag dat ik kan accepteren dat ik niet over alles controle kan hebben, dat ik mijn eigen zwakheden en de oordelen van anderen soms niet kan veranderen. Ik zie het zo voor me. Telkens als hij zijn gevoelens probeert te uiten, lacht ze hem uit.

In de laatste aflevering vertrekt ze naar Barcelona en op het vliegveld kijkt hij haar treurig na. Zij draait zich om, ziet haar passieve, ongemakkelijke vriend staan en roept: Hij roept dus enthousiast terug: Dit soort ongemakkelijke, tragikomische miscommunicaties is Louie op zijn best.

..








Dikelul meisjes die beffen


Mankeert de kapitein een oog, dan vaart het schip in een boog: Ook al zit je met man op een overvol schip naar Lampedusa te varen. Overleven is de klus die je moet zien te klaren. Ik ben heet Chick magneet: Wat wat wat wat WAT: Jan, Piet, Joris en Corneel die hebben baarden, die varen meeeee!! Nog een officiële uit Humo: Als de wint waait waar de wolken weggaan, komt het van de kapitein acteraan.

En eentje dat nu van toepassing is. Als de behoefte valt in de plee, troost uw kleine met een HTC. Amai de VishuSixDix heeft ier gepost, maak da mee: Als de behoefte valt in de plee, troost uw kleine met een HTC Zit ge opt wc? Staat de matroos in de zee te pissen, dan kan men zich van een limonadegele zee vergewissen.

Zit ge opt wc? Ik ben niet van plan mijn leven weg te gooien danku. Als het licht voor het eerst in de ogen komt, haal je spullen weg van je man en laat niets op de grond. Spring niet van de boot met uw benen wijd, t'zou kunnen da ge blaat gelijk een berggeit: Alé kom tis goed Omda ge zo'n schoon ogen hebt. Abby birthday to you!

Gij ben ne hacker Hoe kom jij aan die aanhalingstekens!? Spijtig dat bakboord niet meer in de mode is Mubarakboord Dit bericht is verzonden met behulp van Tapatalk Pro. Zoekt de potvis een strand vol blote memmen, zou hij beter niet naar Heist gaan zwemmen.

Vergeet de goudvis weleens zijn sleutels, dan legt den haas eens geen keutels. Proficiat Drakinus, u heeft zojuist de ste post gemaakt! Dit bericht is verzonden met behulp van Tapatalk Pro.

Zoek je contact met zanger Rinus, vraag het aan Drakinus! Waarom heeft een piraat een ooglapje? Een uit de hand gelopen grapje. Ik zal eens per ongeluk met mijn nagel tegen uw oog zitten. Ge gaat toch ni klagen voor een schartje want ge kunt toch nog zien? Misschien weet Lork er meer van http: Waarom zet je deze eig niet in de epic threads? Kzal sebiet nekeer nen draak op uw voorhoofd krassen.

Zo heel epic ist nu ook weer ni. Ni te fel é forel! Alé kom tis goed Omda ge zo'n schoon ogen hebt Allez bedankt. Welke kleur hebben die van u MACyol? Zouden piraten op Pasen viseitjes gaan zoeken in de oceaan, incluis snorkel en zwemvliezen van de kringwinkel? Gene stress, vanavond zalk het updaten en zullen uw verzinsels ook in den beginpost staan. Weet ge het verschil tussen astronomie en gastronomie? Het ene handelt over 'Kometen', en het andere of 'Gaan Eten'. Ik associeer sterren met Carglass.

Waar blijft mijn medicijn? Hebt ge nog altijd ne slokdarm of zijde hem al verloren. Hebt ge nog altijd ne slokdarm of zijde hem al verloren Medicijn: Vicks op de edele delen, dat kalmeert m'n voeten. En wat m'n slokdarm betreft, die wou het militair kerkhof van Waregem zien Hij moest voor de donkerte thuis zijn en hij is nog steeds niet terug, de brutale vlegel!

Hebt ge nog altijd ne slokdarm of zijde hem al verloren Nope een diamante flute. De beste flute ever: Ochtendstond heeft zeewater in de mond.

Sent from my Nokia Lumia using Tapatalk. Heb je diarree opt wc, pas dan op Voor de ruwe zee. Wil je zwemmen met walvissen op zee pas dan op voor hun grote snee Wil je plassen in de zee? Pis dan altijd met meewind mee!

Heeft het schip een doodshoofd, dan is de kapitein verloofd Dit bericht is verzonden met behulp van Tapatalk Pro. Trouwt de zeemeermin met de Kapitein, dan zal het menu wel sushi zijn. De Xbox One is beter dan mijne kartonnen console versie van Xbox One. Niet direct on topic maar het deed me denken aan iets. Ik heb ooit eens gevraagd aan een visser al lachend of ze soms zeemeerminnen vangen. Antwoorde hij, ja maar we gooien die terug, waana ik vroeg, waarom precies?

Zei hij droog, ze doen hun benen niet open. D Jong ge moet een die een kusje geven. Off een smartphone app met ne lazercutter zwaffer. Snij met een scherp mes langs de - - - - - - lijn.

D redelijk on-topic nog: D nog ene dak ergens anders gepost had. Valt de Kapitein van de wc, pas dan zeker en vast op voor de ruwe zee Das een goei! Heeft de Kapitein deze avond gezelschap, dan hangt zijn pofbroek later vol met brokkenpap. Klinkt krikke als poëzie! Milk and cat nip, kom kom poesje. Heeft de kapitein goesting in een kriek, wa zegt Jerommeke daarvan, en Lambi e k?

Koopt Frank Deboosere een nieuwe boot, dan herrijst Koning Boudewijn uit de dood. Ne kick en ze slaapt horizontaal. Het HyperText Transfer Protocol wordt door iedereen gebruikt die een website bezoekt: Cookies kunnen nooit gebruikt worden om privégegevens van je computer uit te lezen of wachtwoorden te onderscheppen. Ook kunnen ze een computer niet infecteren met een virus of trojan.

Ze zijn dus volkomen veilig en worden al sinds de jaren 90 zonder incident gebruikt op bijna ALLE websites in de wereld. Uitleg over onze cookies. Dit is een hash van je huidige session id. Deze wordt gebruikt om te voorkomen dat anderen zich door middel van browsermanipulatie kunnen voordoen als jou. In dit cookie staat je userid opgeslagen.

Deze werkt alleen in combinatie met het sessid cookie dat hierboven al vermeld staat. Hier wordt de schermbreedte van je device opgeslagen. Op basis hiervan kunnen bepaalde elementen wel of niet worden ingeladen of van een passende weergave worden voorzien.

Dit cookie wordt door cloudserverdienst Cloudflare gebruikt om de juiste bezoekers naar onze server door te sturen. Zonder dit id zou je geen pagina te zien krijgen.

Deze cookies worden gebruikt door Google Analytics en zij geven ons inzicht in onze overigens anonieme bezoekersstatistieken. Google Analytics wordt door FOK! Deze cijfers worden gebruikt om de site verder te optimaliseren. Bij video's die op onze site gebruikt worden worden door de aanbieder vaak youtube, maar er zijn meer aanbieders cookies geplaatst om bijvoorbeeld het aantal bekeken video's te meten.

Bij de afbeeldingen die op de site geplaatst worden door onze bezoekers kunnen cookies geplaatst worden door de gebruiker zelf, danwel door de gebruikte hostingprovider. Deze worden bijvoorbeeld gebruikt om het bereik van de afbeeldingen te meten.

meisjes die elkaar beffen lekker kut neuken